سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش منطقه ای اکوفیزیولوژی گیاهان زراعی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

اشکان کاظمی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیضا،
مجید شریفی تهرانی – دانشگاه شهرکرد
فریده کمانه – دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحفیفات فارس

چکیده:

گیاه دارویی شیرین بیانGlycyrrhiza glabra L علاوه بر سودمند بودن به واسطه خواص دارویی، غذایی و اقتصادی مهم، بهعنوان علف هرز پهن برگ دایمی مزارع و باغات، مضر می باشد. شیرین بیان یک گیاه چند ساله از خانواده بقولاتFabaceae است که با توسعه زیاد ریشه و ریزوم در زمین موجب کاهش محصولات می شود. در یک تحقیق از مزارع و باغاتی در استان فارس تراکم و شرایط اکوفیزیولوژی گیاه شیرین بیان و روشهای مبارزه و کنترل آن مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور نقاطی از شهرستان های داراب، شیراز، سپیدان، مرودشت و نورآباد نمونه برداری و مطالعه شد. اندازه گیری تراکم با روش نزدیکترین همسایه محاسبه شد. نتایج اندازه گیری تراکم نشان می دهد که تراکم گیاه در باغات بیشتر از مزارع است. بیشترین تراکم گیاه شیرین بیان در باغات و در مزارع منطقه لای زنگان داراب و منطقه بیضا از شهرستان سپیدان با حدود ۸۵۰ گونه در هکتار و کمترین تراکم در مزارع شیراز با حدود ۲۵۰ گونه در هکتار مشاهده شد. جهت کنترل این نمونه علفهای هرز دائمی خزنده، موثرترین راه، تلفیقی از روشهای زراعی ،مکانیکی و شیمیایی است که با شخم های عمیق مکرر همراه با سمپاشی ۲/۵کیلوگرم در هکتار (سم توفوردی) و جمع آوری کلیه بقایای اندام های زیرزمینی؛ همچنین یخاب زمستانی انجام می شود.