سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی سازه، راه، معماری

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

مهدی میرزاگل تبار – عضو هیئت علمیدانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری

چکیده:

درطول تاریخ کشور ما ایران زلزله های زیادی را تجربه کرده که متاسفانه یادآوری آن وقایع همراه با زنده شدن خاطرات تلخ زلزله اعم از مالی و جانی می باشد که گاه تا سالها اثرات مخرب آن باقی مانده است اهمیت این پدیده طبیعی و عوارض ان لزوم ایجاد آمادگی برای مقابله با زمین لرزه را نمایان می کند لذا طراحان سازه با بکارگیری آیین نامه های لرزه ای سعی نموده اند تا خطرات ناشی از زمین لرزه را برروی سازه های جدید و نیز ساختمان های آسیب پذیر موجود کاهش دهند جهت طراحی سازه های بلندمرتبه و نیز مقاوم سازی و بهسازی آنها توجه به سطوح عملکرد درایین نامه های ساختمانی و نیز بروز شدن آن از نکات کلیدی و اساسی است دراغلب موارد جهت دستیابی به معماری خاص و ویژه محدودیت های فراوانی پیش روی طراحاان قرار میگیرد که باید با توجه به پارامترهای اقتصادی قابلیت اجرا حداقل تغییر در معماری اضافه نشدن نیروهای جدید اضافی و اقدام به طراحی و مقاوم سازی نمود در سازه های بلند پارامتر اصلی طراحی میزان تغییر مکان است لذا محدود کردن این تغییر مکان ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است.