سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای پژوهشها و راه کارهای نوین در حسابداری و مدیریت

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

عبدالمهدی انصاری – استادیار گروه حسابداری دانشگاه ولی عصر رفسنجان (عج) دکترای حسابداری
مهدی علی نژادساروکلائی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز،گروه حسابداری،تبریز،ایران
اکبر رحیمی پور – دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سیرجان،گروه حسابداری،سیرجان

چکیده:

ورشکستگی های اخیر شرکت های بزرگ در سطح بین المللی و نوسان های بورس اوراق بهادار در ایران، به وجود ابزارهایی برای ارزیابی توان مالی شرکتها نیاز دارد.یکی از ابزارهای ارزیابی توان مالی شرکت ها استفادهاز نسبت های مالی می باشد.همچنین مدل های مختلفی برای پیش بینی ورشکستگی مورداستفاده قرار می گیرد. تغییرات محیطی و رقابت روزافزون موسسات، دستیابی به سود موردنظر را برای آنها محدود کردهاست .بدین لحاظ، تصمیم گیری مالی نسبت به گذشته اهمیت بیشتری یافته و مدیران را وادار ساخته تا بابهرهگیری از تکنیک های پیشرفته روشهای جدید کنترل را به کارگیرند. در این راستا مقاله حاضر با.هدف ارائهمبانی تئوریکی تحقیق و مقایسه نتایج حاصل از به کارگیری مدل های فالمر و تافلر جهت پیش بینی ورشکستگی شرکتها ارائه گردیده است. .از این رو داده های جمع آوری شده ۹۰شرکت پذیرفته شده در بورس و اوراق بهادار برای سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۹ مورد آزمون قرار گرفتند .به منظور تجزیه و تحلیل داده ها روش های آماریباینومیال ناپارامتریک استفاده شد. . نتایج حاصله نشان داد که در پیش بینی وضعیت شرکتها با روش آماری ویلکاکسون،تفاوت معنی داری بین نتایج دو مدل وجود دارد. همچنین در بررسی های بعدی مشخص گردید که، مدل فالمر در پیش بینی ورشکستگی محافظه کارانه تر از مدل تافلر عمل می کند