سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: پنجمین همایش ملی ایده های نو در کشاورزی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

ساره رجبی اگره – دانشجوی کارشناس ارشد علوم خاک دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
محمودرضا رمضان پور – عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران
مجتبی محمودی – عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران
آذردخت مهدی پور – کارشناس ارشد علوم گیاهی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران

چکیده:

شوری آب، به دلیل ایجاد سمیت و جلوگیری از جذب آب و عناصر غذایی، یکی از مهمترین محدودیتهای رشد گیاهان زراعی و به عنوان مشکل بزرگ کشاورزی است. در این تحقیق توان چهار سویه از سودومونا سهای فلورسنت بر میزان جذب عناصر غذایی در برنج تحت شرایط آبیاری با آب شور مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور آزمایشی گلدانی به صورت فاکتوریل، براساس طرح پایه کاملتصادفی در چهار تکرار انجام گرفت. تیمارها شامل فاکتور اول پنج سطح شوری آب ( ۷۰۰ ، ۱۴۰۰ ، ۲۸۰۰ ، ۴۲۰۰ ، ۵۶۰۰ میکروزیمنس بر سانتی متر ) و فاکتور دوم شامل پنج سطح سویه باکتری، چهار مایه تلقیح سودوموناس فلورسنت و یک تیمار شاهد بدون تلقیح( کنترل) بود. ریشه های نشاء های برنج – رقم طارم دیلمانی پس ازتلقیح با سویه های مورد نظر در گلدانها کاشته شدند. آبیاری با تیمارهای مختلف آب شور در دوره رشد گیاه انجام شد. در مرحله ۵۰ درصد گلدهی نمونه برگ پرچم تهیه و میزان عناصر غذایی در گیاه ( ازت، فسفر، پتاسیم، سدیم) اندازه گیری شد. نتایج بدست آمده نشان داد که با افزایش شوری میزان جذب عناصر غذایی به طور معنی داری P<0 .01کاهش یافت. تلقیح برنج با سویه های مورد نظر در تمامی سطوح شوری باعث افزایش معنی دار جذب عناصر یاد شده گردید. در بین سویه های مورد بررسی، سویه سودوموناس پوتیدا ۱۱ بیشترین تاثیر را براغلب شاخص های مورد بررسی داشت. نتایج این تحقیق نشان داد که در شرایط شور می توان از کلیه سویه های باکتریهای مورد آزمایش بعنوان باکتریهای محرک رشد گیاه استفاده نمود