سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه میادین نفت و گاز

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محمد نوروزی – دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای بینالمللی نفت و گاز دانشگاه امام صادق علیه السلام در مرحله نگارش رساله

چکیده:

قراردادهای بیع متقابل به عنوان یکی از انواع قراردادهای نفتی که معمولترین نوع قرارداد ایران بعد از انقلاب اسلامی بوده است، موافقان و مخالفان متعددی دارد. یکی از اشکالاتی که مخالفان به این نوع قرارداد وارد می کنند مربوط به عدم انتقال فناوری و دانش فنی در این نوع قراردادهاست و ادعا می کنند که در این نوع قراردادها، دانش فنی به صورت مناسب و کامل به کشور میزبان منتقل نمی شود و این اشکال هم ناظربه ساختار خود قرارداد است در حالی که موافقان معتقدند که اشکالی به خود قرارداد وارد نیست و می توان در متن قرارداد، بندهایی نا ظر به انتقال فناوری و دانش فنی را در نظر گرفت و اگر هم انتقال فناوری به خوبی ر نمیدهد مربوط به موارد دیگر است نه خود قرارداد. لذا در این نوشتار به مقوله انتقال فناوری در قراردادهای بیع متقابل پرداخته شده و نظرات مخالفان و موافقان در این زمینه ارائه شده است و منشا اصلی این اختلاف مورد واکاوی قرار گرفته است