سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: هفتمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

رضا زهدی اقدم – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت و پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
رضا غلام نیا – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت و پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
یحیحی رسول زاده – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت و پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
مولود رادفر – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت و پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه

چکیده:

آلودگی تشعشعات یونیزان و غیر یونیزان یکی از آلودگی های مهم در محیط زیست و محیط کار بشمار می رود. تحقیقات نشان می دهد که تشعشعات یونیزان اثرات مهمی روی سلامتی افراد می گذارد. این تأثیرات بر سلامتی به شکل حاد و مزمن می باشد. مراکز درمانی- آموزشی از جمله مراکزی هستند که افراد مختلفی به عنوان پرتوکار، بیمار، همراه بیمار و دانشجو در معرض تشعشعات در بخش های پرتودهی و درمانی می باشند. هدف از این مطالعه پایش محیطی مواجهه افراد پرتوکار و افراد عادی در بیمارستان های با تشعشعات اصله از دستگاههای پرتودهی بود. روش: برای تعیین میزان مواجهه محیطی افراد با تابش های پرتوی، محل های اندازه گیری به دو دسته محل پرتودهی و محل انتظار افراد تقسیم بندی شده بود. اندازه گیری از دستگاه GM ساخت شرکت Inspector در شیفت صبح و بین ساعات ۱۰/۵ الی ۱۱/۵ انجام گرفت. اندازه گیری ها شامل بخشهای رادیولوژی، پزشکی هسته ای، CT بود. پس از اندازه گیری مقادیر پرتودهی به مقادیر مواجهه برحسب سال برحسب میلی سیورت تبدیل گردید. از شاخص های توصیفی و از آزمون آماری t تست برای مقایسه میانگین با استانداردهای مربوطه استفاده گردید. نتایج: میزان شاخص های آماری موجهه محیطی با تشعشات یونیزان برای پرتوکاران به ترتیب ۸، ۰/۰۹، ۱۶۴/۴ و ۳۱/۶ میلی سیورت در سال برای میانگین، حداقل، حداکثر و انحراف معیار بود و برای افراد عادی این مقادیر به ترتیب ۳، ۰/۰۴، ۴۰/۲۵ و ۳/۱۰ بود. بیشترین مقدار مواجهه محیطی در مرکز شماره یک برای پرتوکاران و افراد عادی بود که به ترتیب برای پرتوکاران و افراد عادی ۲۷/۲۵ و ۲۳ میلی سیورت در سال محاسبه شد. کمترین مقدار برای مرکز دو که دارای بخش سی تی اسکن بود. بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در برخی نقاط اندازه گیری میزان دوز دریافتی بر حسب میلی سیورت در سال بیشتر از مقادیر نرمال است ولی آزمون آماری تفاوت معنی داری را با مقادیر دوز مجاز سالیانه ۲۰ میلی سیورت برای کل بدن برای پرتوکاران نشان داد. (P=0/001) داده های اندازه گیری مواجهه تشعشعات برای افراد عادی با مقدار آماره ۲ میلی سیورت در آزمون T مورد آزمون قرار گرفت که نتیجه آزمون تفاوت معنی داری را با مقادیر مجاز سالاینه ۲ میلی سیورت نشان نداد (P=0/297) با توجه به اینکه دوز مجاز مواجهه سالیانه با توجه به اندامهای مختلف متفاوت بوده و اندامهای مختلف با توجه به ماهیت و عملکدشان حساسیت های متفاوتی به دوز مواجهه با تشعشعات دارند، این مقادیر دیگر گویای مواجهه مجاز یا پائین نبوده و با توجه به اصل ALARA میزان مواجهه باید در حداقل مقدار پائین نگه داشته شود.