سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مصطفی خوشحال سرمست – دانشجوی دکتری، دانشیار، استاد و دانشجوی کارشناسی ارشد بخش علوم باغبان
حسن صالحی – دانشجوی دکتری، دانشیار، استاد و دانشجوی کارشناسی ارشد بخش علوم باغبان
علی نیازی – استادیار پژوهشکده بیوتکنولوژی، دانشگاه شیراز
مرتضی خوشخوی – دانشجوی دکتری، دانشیار، استاد و دانشجوی کارشناسی ارشد بخش علوم باغبان

چکیده:

هدف کار حاضر نه تنها بررسی ریز افزایی این گیاه با تاکید بر تنظیم کننده های رشد TDZ ،BA ،۲iP و کینتین بود، بلکه پایداری ژنتیکی گیاهان کشت بافتی به دست امده از گیاه مادری با استفاده از انگشت نگاری نشانگر مولکولی RAPD مورد ارزیابی قرار گرفت. بدون در نظر گرفتن تاثیر موقعیت ریزنمونه، ۰/۵ میکرومولار ۲iP منجر به میانگین پرآوری ۴ و طول شاخساره ۷/۶۵ میلی متر شد. استفاده از ۰/۰۴۵ میکرومولار TDZ منجر به میانگین پرآوری ۴/۶۰ و میانگین طول شاخساره ۷/۰۸ میلی متر شد. ریزنمونه های رشد یافته در غلظت های بیش از ۰/۵ میکرومولار BA و ۲iP و همچنین ریزنمونه های گرفته شده از قسمت های پایینی ساقه عمودگرای کاج مطبق باوجود پرآوری خوبی که در بعضی موارد نشان دادند در پایان رشدشان متوقف شده و از بین رفتند. ارزیابی نشانگر مولکولی RAPD بیانگر این است که ۲۵۳۱ نوار از ۱۲ پرایمر RAPD به دست آمد. تعداد مکان های ژنی از ۹ تا ۲۳ متغیر بود. واکاوی داده های RAPD با استفاده از UPGMA 92% شباهت را بین گیاهان ریز افزایی شده و گیاه مادریشان با استفاده از ضریب تشابه جاکارد نشان می دهد. ماتریکس تشابه و PCOA نیز نتایج یکسانی داشت که بیانگر شباهت بسیار زیاد گیاهان رشد یافته درون شیشه ای و گیاه مادری است. پرایمرها تنها ۳۲% چند شکلی را نشان دادند. زیرکشت شاخساره های پرآوری کرده در محیط کشت MS دارای ۷/۵ میکرومولا IBA و NAA برای ۱۵ روز پیش از انتقال به محیط نیم غلظت MS بدون تنظیم کننده رشد منجر به ریشه زایی ۳۳ % با یک تا دو ریشه در هر ریزنمونه شد. گیاهک ها سرانجام در آمیخته پرلایت و پیت در شرایط رطوبت ۹۵ % نگهداری و سپس به گلخانه منتقل شدند.