سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: چهارمین همایش مشترک انجمن مهندسین متالورژی و جامعه علمی ریخته گری ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

سعید احمدیان – کارشناس ارشد، دانشکده مهندسی مواد ، دانشکده مهندسی ، دانشگاه فردوسی
ابوالفضل رضایی بزاز – استادیار، دانشکده مهندسی مواد ، دانشکده مهندسی ، دانشگاه فردوسی مشه
رامین ظهیری – کارشناس ، دانشکده مهندسی مواد ، دانشکده مهندسی ، دانشگاه فردوسی مشهد
شادی رمضان زاده نقندر – کارشناس ، دانشکده مهندسی مواد ، دانشکده مهندسی ، دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

در تحقیق حاضر پایداری حرارتی آلیاژ آلومینیوم ۱۱۰۰ ساخته شده توسط فرآیندهای نورد تجمعی (ARB) و آهنگری چند محوره (MAF) مورد بررسی قرار گرفته و با هم مقایسه شده است. میزان کرنش اعمالی در هر پاس برای هر دو فرآیند یکسان و برابر با ۰/۸ می باشد . نمونه ها پس از ۴ پاس (۳/۲=ε) تحت عملیات آنیل در دماهای مختلف قرار گرفتند.نتایج نشان می دهد که تبلور مجدد در نمونه های ریزساختار آلومینیومی از دمای ۲۰۰ درجه سانتیگراد مشاهده می شود. مقدار انرژی فعالسازی تبلور مجدد آلیاژ آلومینیوم ۱۱۰۰ در فرایندهای نورد تجمعی و آهنگری چند محوره با استفاده از مدل اصلاح شده JMAk-Microhardness به ترتیب ۱۱۱kJ/mol و ۹۸kJ/mol محاسبه شده است.مقدار انرژی فعالسازی مواد بسیار ریزدانه تولید شده به روش تغییر شکل مومسان شدید (SPD) کمتر از نتایج گزارش شده از روش های دیگر می باشد. که دلیل این اختلاف را می توان به ساختار غیر تعادلی مرزدانه ها در مواد UFG و مقدار بالای انرژی ذخیره شده در آن نسبت داد.