سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمد کریمی گوغری – دانشجوی کارشناسی ارشد عمران- راه و ترابری دانشگاه تربیت مدرس تهران
ابوالفضل حسنی – استاد دانشکده فنی دانشگاه تربیت مدرس تهران
تقی صفرنیاکپته – د-انشجوی کارشناسی ارشد عمران- راه و ترابری دانشگاه تربیت مدرس تهران

چکیده:

در سال های اخیر استفاده از بتن غلتکیRCC) با استقبال فراوانی همراه بوده است. این امر را می توان به دلیل توجیهات فنی و اقتصادی این روش نوین ساخت دانست.رویه بتن غلتکی در حقیقت بتن متراکم شده ای است که روند کسب مقاومت آن شبیه به خاک کوبیده شده در درصد رطوبت بهینه وابسته به رطوبت و تراکم مناسب است.هدف این تحقیق آزمایشگاهی اثبات این موضوع است که مخلوط بتن غلتکی با دانه بندی مشخص، با هر عیار سیمان که باشد نیازمند حداقل رطوبتی است که بتواند موجب تشکیل مخلوطی یکپارچه ، متراکم و غیر متخلخل شود. لذا آنچه که حائز اهمیت است در درجه اول مقدار آب است و این در حالی است که بر خلاف توصیف های مرسوم نسبت آب به سیمان الزاماً پایین نمی باشد. اهمیت این موضوع از آن جهت آشکار می شود که ثابت می کند برای داشتن مخلوطی با نسبت آب به سیمان پایین تر ( به طبع مقاومت بالاتر) نمی توان مقدار آب را کاهش داد و لذا به اجبار بایستی سیمان افزایش پیدا کند.بدین منظور ۲ نسبت درشت دانه به ریزدانه متفاوت مورد بررسی قرار گرفته و هر یک در دو مقاومت طراحی شد. سپس نمونه هایی با مقادیر متفاوت وزنی آب ساخته و با آزمایش روانی میز ویبره زمان وب به عنوان شاخصی از روانی مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه بر این نمونه های استوانه ای جهت آزمایش مقاومت فشاری ساخته و ضمن مقایسه ظاهری نمونه ها، پس از ۲۸ روز عمل آوری آزمایش مقاومت فشاری نیز بر روی نمونه ها صورت پذیرفت.نتایج آزمایشات و شکل ظاهری نمونه ها بیان گر این بود که در هر نسبت درشت دانه به ریزدانه مخلوط نیازمند حداقل وزنی آب مشخصی می باشد( متناظر با زمان ویبره ۵۰ ثانیه) که مقادیر کمتر آب (هرچند که نسبت آب به سیمان کمتری داشته باشد) منجر به حصول مخلوطی متخلخل و به شدت کم مقاومت می شود. همچنین نتایج نشان می داد که میزان آب متاثر از میزان سیمان نبوده و مخلوط با هر عیار سیمان نیازمند یک حداقل وزنی آب می باشد