سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: یازدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

اصغر مسیحی نژاد – دانشجوی کارشناسی بهداشت محیط ، دانشکده بهداشت و تغذیه شیراز
محمد رضا فکور زیبا – مدیر گروه حشره شناسی دانشکده بهداشت و تغذیه شیراز
حمزه علی پور – کارشناس ارشد حشره شناسی دانشکده بهداشت و تغذیه شیراز

چکیده:

با توجه به امکان اپیدمی مالاریا در شهر شیراز و آزار و اذیت ناشی از گزش پشه ها ( دو بالان : کولیسیده ها، که در تحقیق آنوفل و کولکس مورد نظر است ) در فصل فعالیت آنها ، بررسی و شناسایی زیستگاه های لاروی پشه هاتی آنوفل و کولکس در این شهر از خرداد تا شهریور ۱۳۸۶ انجام شد. با توجه به گستردگی شمال شمال شرق شیراز به شش منطقه تقسیم شد و از اتمام آبهای راکد نمونه لارو با روش ملاقه زنی استاندارد WHO جمع آوری شد وروی نمونه ها مشخصاتی شامل تاریخ ، ساعت ، درجه حرارت و محل نمونه برداری نوشته و نهایتا جهت تشخیص به آزمایشگاه حشره شناسی دانشکده بهداشت ارسال شد. برای شناسایی لارو آنوفلینی و کولیسینه از کلید تشخیصی شاهگودیان استفاده شد. طی مدت این تحقیق که چهار مرحله از فروزدین تا شهریور ماه ۱۳۸۶ انجام شد ۳۲۷ لارو کولکس و ۷۰ پوپ کولکس از شش محل انتخابی شاملبیمارستان ۵۷۶ ارتش، پارک آزادی ، بابا کوهی ، دانشکده پیراپزشکی ، مجتمع خوابگاههای دانشجویی ارم و خیابان آریا با روشهای بالا جمع آوری گردیدو بیشترین فراوانی لارو کولکس در مناطق شمال شرق شیراز مربوط به بیمارستان ۵۷۶ ارتش با تعداد ۱۰۹ (۳۳/۳۳%) و کمترین فراوانی مربوط به مجتمع خوابگاه های ارم با تعداد ۱۶ (۴/۹% ) بود . بیشترین فراوانی پوپ کولکس در مناطق شمال شرق شیراز مربوط به دانشکده پیراپزشکی با تعداد ۲۳ (۳۲/۸۶%) و کمترین در منطقه تفریحی بابا کوهی با تعداد ۳ (۴/۳%) بود بطور کلی بیشترین تعدا مراحل نابالغ کولکس (لارو و پوپ ) در بیمارستان ۵۷۶ ارتش با تعداد ۱۲۴ (۳۱/۲۳%) و دانشکده پیراپزشکی با تعداد ۱۱۱ ( ۲۷/۹۶%) مشاهده شد. در این تحقیق دو پیک لارو کواکس یکی در خرداد با تعداد ۹۱ (۲۷/۸۳%) و دیگری در شهریور ماه با تعداد ۸۹ (۲۷/۲۲%) مشاهده شد. بیشترین درصد کولکس نابالغ در زیستگاه های لاروی مختلف مناطق شمال شرق شیراز به ترتیب مربوط به حوضچه های آب راکد (۷۰%) ، نشت آبها (۲۰%) ، آب راکد حاصل آبیاری غرق آبی یا قطره ای نا مناسب (۷%) ، ماندابهای ناشی از شستشوی منازل (۲%)و کانالهای فاضلاب (۱%) بوده است. با توجه به عمومی بودن این محلها استفاده از سموم جایز نیست و می توان از روشهای مبارزه بیو لوژیکی و دشمنان طبیعی لارو ( با توجه به نداشتن اثر سو روی محیط زیست ) و همچنین مبارزه فیزیکی و بهسازی محیط استفاده کرد.