سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

غزاله رزازچیان بابلی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق
انسیه قربانی نیا – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق
ساناز پور کرمی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق

چکیده:

شناخت پتانسیل های طبیعی، به عنوان بستر فعالیت های انسانی پایه و اساس غالب برنامه ریزی های محیطی و آسایش سرزمین را تشکیل می دهد در ابن راستا شرایط آب و هوایی از عوامل بسیار موثر در اصول معماری و شهرسازی است. . به نحوی که بررسی چگونگی تاثیر این عناصر و بازخوردهای آن بر معماری امری اجتناب ناپذیر است و اهمیت اقلیم و تاثیر آن در زندگی انسان بر کسی پوشیده نیست بدین جهت، در این تحقیق، روند بلند مدت عناصر اقلیمی موثر در معماری شهر شیراز شامل میانگین حداقل دما، میانگین دما، میانگین حداکثر دما، حداقل رطوبت نسبی، حداکثر رطوبت نسبی، میانگین رطوبت نسبی، سرعت باد در مقیاس ماهانه و سالانه طی بازه زمانی ۲۰۱۰-۲۰۰۱ مورد بررسی قرار گرفت. . مقاله حاضر به صورت توصیفی تحلیلی می باشد ابتدا روند عناصر اقلیمی تحلیل و بررسی شد و در ادامه تاثیر این عناصر بر حدود آسایش اقلیمی بر مبنای نمودار زیست اقلیمی اولگی بیوکلماتیک و ماهانی مورد توجه قرار گرفت.