سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت شهری

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

محمد اجزاء شکوهی – استادیار گروه جغرافیا،دانشگاه فردوسی مشهد
براتعلی خاکپور – استادیار گروه جغرافیا،دانشگاه فردوسی مشهد
عمار دانایی فرد – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

درخدماترسانی شهری تنها افزایش تعداد مراکز خدماتی دلیلی برخدمات رسانی بهتر نیست بلکه آنچه دراین زمینه بیشتر حائز اهمیت است توزیع بهینه این مراکز است بیمارستانها از جمله مراکز حیاتی و مهم خدماتی درشهر هستند که دسترسی سریع به موقع و با صرف زمان و هزینه کمتر به آنها درنیل به اهداف اساسی توسعه یعنی عدالت اجتماعی و توسعه عادلانه دارای اهمیت زیادی می باشد دراین مطالعه چگونگی توزیع فضایی ومکانی بیمارستانها و ارتباط آنها را با جمعیت و سطح توسعه یافتگی و همچنین دسترسی مناطق محروم به این امکانات درسطح مناطق ۱۳ گانه شهرمشهد مورد بررسی قرارگرفته است این تحقیق از جمله تحقیقات توصیفی تحلیلی و میدانی است که جنبه کاربردی دارد و برای تحلیل داده ها از ابزارهای تحلیلی gIS و روشهای آماری استفاده شده ا ست نتایج تحقیق نشان میدهد که رابطه منطقی بین تراکم جمعیت و تراکم بیمارستانهای وجود ندارد و بیمارستانهای موجود درمشهد هماهنگ با پراکندگی جمعیت شهر احداث نشده اند. نتایج تحقیق نشان میدهد که همبستگی معنی داری بین فاکتورهای جمعیتی مناطق و فاکتورهای بیمارستانی وجود ندارد و برخلاف آن بین سطح توسعه یافتگی مناطق و دسترسی به مراکز درمانی رابطه قوی و مستقیم وجود دارد.