سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت شهری

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

محمدرضا رضایی – استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه یزد
مسلم شمشیری – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری،دانشگاه یزد

چکیده:

امروزه با گسترش سریع شهرنشینی به ویژه درکشورهای جهان سوم ما شاهد بروز نابسامانی ها و مشکلات فراوانی دراداره امور شهرها بوده ایم که ریشه درمدیریت نامطلوب و غیرتخصصی داشته است مدلهای ارایه شده جهت اداره امور شهرها به دلیل عدم همخوانی با نیازهایواقعی شهر و شهروندان و درنظر گرفتن جوانب مختلف حیات انسان شهری نتوانسته اند مفید واقع شوند از موثرترین شیوه های برخورد با مسائل مناطق شهری ظرفیت سازی نهادی مدیریت کارآمدتر و انتخاب الگوی بهینه برای مدیریت اینمناطق می باشد یکی از الگوهای مطرح شده درامر مدیریت شهری حکمروایی خوب شهری میب اشد که به عنوان مدیریت شفاف و پاسخگو با هدف نیل به توسعه اقتصادی اجتماعی عادلانه و پایدار تعریف شده است و منشا قدرت درآن تمامی شهروندان و نهادهای مدنی می باشد هدف این مقاله بررسی و ارزیابی جایگاه نظام حکمروایی خوب شهری درساختار مدیریتی شهر شیراز با استفاده از مدل sWOT و ارایه راهبردهایی جهت تحقق آن می باشد.