سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

اشرف مکوندی – کارشناس ارشد سازمان آب و برق خوزستان
محمد جهانشاهی – کارشناس ارشد امور آب استان خوزستان
پریسا اعتضادی – کارشناس آبهای زیرزمینی

چکیده:

محدوده مورد مطالعه دارای مساحتی معادل ۳۸۸ کیلومتر مربع است که از این مساحت ۱۷۳ کیلومتر مربع آن شامل دشت آبرفتی و مابقی ۲۱۵ کیلومتر مربه دیگر مربوطه به بخش کوهستانی است. زمین شناسی و تکتونیک منطقه در هر بخش از دشت شرایط خاصی را بودجود اورده است به طوری که جنس رسوبات در مرکز و اطراف دریاچه های کیانگران و بندان دانه ریز تا متوسط ( رس، رس سیلیتی همراه کمی ماسه) و در دامنه و حاشیه ارتفاعات دانه درشت و متوسط (گراول و واریزه های آهکی ) می باشد. با توجه به مناطق ژنوالکتریک و لوگ چاههای اکتشافی منوسط ضخامت رسوبات آبرفتی حدود ۱۵۰ متر تخمین زده می شود. شرایط هیدرولوژیکی مقدار ناحیه به نحوی است که موجب تجمع کلیه نزولات جوی از طریق آبراهه های آبراک و کهشور در دو دریاچه میانگران و بندان شده است. سازندهای موجود در منطقه متشکل از سازنهای سخت دوران دوم و سوم و رسوبات ناپیوسته دوران چهارم است که از شمال و شمال شرق ارتفاعات آهکی ایلام سروک و داریان فهلیان و از سمت جنوبو غرب ازتفاعات آهکی آسماری این دست را احاطه کرده و بشکل یک واحد هیدروژنولوژیکی بسته در آورده است. مقادیر قابلیت انتقال آبخوان از حداقل ۸۴ تا حداکثر ۲۴۶/۵ متر مربع در روز متغیر است. نوسانات سطح آب زیرزمینی در دوره مرطوب سال ماگزیمم ۲/۵ متر افزایش را نشان می دهد و در سال آبی ۸۵-۸۴ با یک متر کاهش روبروست. در این بررسی سعی می شود آبخوان منطقه ایذه بلحاظه کیفی بر مبنای روش طبقه بندی ویلکوکس ، پاپیر و شولر از نظر مصارف مختلف مورد بحث و تبادل نظر قرار گیرد.