سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

عبدالرسول زارعی – دانشجوی دکتری بیابان زدایی،دانشکده منابع طبیعی،دانشگاه تهران
علیرضا محمودی – کارشناس ارشد مرتعداری،دانشکده منابع طبیعی داراب،دانشگاه شیراز

چکیده:

خشکسالی یکی از بلایای طبیعی می باشد که خسارت های زیادی را به زندگی انسان و اکوسیستم‌های طبیعی وارد می آورد. از طرفی نبود تعریف دقیق و قابل قبول جهانی از خشکسالی به پیچیدگی این پدیده افزوده است. خشکسالی ها در حالت کلی شامل: خشکسالی هواشناسی، خشکسالی هیدرولوژیکی و خشکسالی کشاورزی. خشکسالی هواشناسی یا آب و هوایی اساسا خشکی ناشی از کمبود بارندگی می باشد که در صورت تداوم منجر به خشکسالی هیدرولوژی و کشاورزی می‌گردد. بارش عمده ترین پارامتری است که در تعریف خشکسالی به کار می رود و کمبود یا فقدان آن آستانه رخداد خشکسالی می باشد. در این تحقیق خشکسالی هواشناسی ایران به صورت سالیانه و فصلی با توجه به آمار بارندگی ۴۰ ساله(۲۰۰۵-۱۹۶۷) چهل ایستگاه در سطح کشور مورد بررسی قرار گرفت. آزمون صحت و همگنی داده ها به روش ران تست صورت گرفت. سپس فراوانی و شدت خشکسالی بر اساس پنج شاخص: آستانه ۶۰ درصد، درصدی از نرمال، استاندارد بارش، انحراف از معیار و کلاسه بندی دامنه بارش در مقیاس فصلی و سالانه مطالعه گردید. با توجه به کاهش نزولات جوی مشخص گردید که خشکسالی در برخی موارد به صورت فصلی و در برخی موارد نیز به صورت سالیانه رخ داده است.