سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سلمان فتحی هفشجانی – دانشگاه صنعتی شاهرود، دانشکده علوم زمین، شاهرود
پرویز امیدی – دانشگاه صنعتی شاهرود، دانشکده علوم زمین، شاهرود
عزیزاله طاهری – دانشگاه صنعتی شاهرود، دانشکده علوم زمین، شاهرود

چکیده:

زاگرس بلند با پهنای ۱۰ تا ۶۵ کیلومتر، باریکهای از کمربند راندگی زاگرس در جنوب باختری ایران را تشکیل میدهد. مرز شمالی این زون منطبق بر راندگی اصلی زاگرس و مرز جنوبی آن گسل زاگرس مرتفع می باشد .(Sepehr & Cosgrove, 2004) منطقه مورد مطالعه مابین شهرهای اردل-ناغان-دوپلان قرار داشته که بخشی از قسمت باختری زاگرس مرتفع را شامل میشود. در این منطقه سازندهای دوران دوم و سوم بر اثر فرآیندهای تکنونیکی در زمانهای زمینشناسی مختلف تحت تأثیر چینخوردگی قرار گرفتهاند. این مطالعه به منظور شناسایی خصوصیات این چینخوردگیها صورت گرفته است. به این منظور ۷ پیمایش در مناطق اردل، ناغان، دوپلان و دشتک انجام گرفت. نتایج این تحقیق نشان میدهد که سطوح محوری چینخوردگیها در این منطقه دارای دو روند غالب شمالباختر-جنوبخاور و تقریباً خاوری-باختری میباشد. این چینها از لحاظ هندسی و طبقهبندی فلوتی ( ۱۹۶۴ )، بر حسب شیب سطح محوری و میل خط لولا، در سازندهای مربوط به کرتاسه در رده چینهای Upright -Sub Horizontal, Upright- Gently Plunging, Steeply inclied- Sub horizontal Plunging, Steeply inclined-Gently Plunging, Moderrately inclined- Gently Plunging, Moderrately indlined- Sub horizontal Plunging و بر حسب زاویه بین یالی (Fluety,1964) در دو رده Closed و Open بوده و در سازندهای مربوط به دوران سوم و ترشیری به ترتیب در دو تقسمبندی، در ردههای Open و Upright- Gently Plunging, Upright- Subhorizontal, Steeply inclined- Gently Plunging قرار می گیرند.