سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مریم نساجی متین – دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، گروه معماری، تبریز، ایران
میرسعید موسوی – عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز،گروه معماری، تبریز، ایران

چکیده:

ورزش و تربیت بدنی در طول تاریخ و زندگی انسان به شیوه های گوناگونی متجلی شده و در حقیقت بخش مهمی از زندگی انسان را تشکیل می داده است. مطالعه تاریخ تمدن نشانگر وجود رابطه ای قوی بین پیشرفت روحی انسان و فعالیت های جسمانی اوست. امروزه ورزش نه تنها بعنوان یک سرگرمی یا تفریح گذرا، بلکه به مثابه یک نیاز اساسی شناخته شده، ورزش به عنوان یک قدرت مؤثر در توسعه اجتماعی و اقتصادی، با تاثیرات مستقیم و غیر مستقیم، نقش مهمی در اقتصاد کشورها دارد. یکی از شاخه های گردشگری، گردشگری ورزشی است. گردشگری ورزشی، صنعتی است که از ترکیب دو صنعت گردشگری و ورزش پدید آمده است و افراد بسیاری در سراسر جهان در آن اشتغال دارند . گردشگری ورزشی در کشورهای مختلف جهان رشد چشمگیری دارد و در کشور ما نیز گسترش آن برای رشد صنعت گردشگری اجتناب ناپذیر است . نرخ رشد صنعت گردشگری ورزشی حدود ۱۰ در صد در سال برآورد می شود . مسافرت به دلایل غیر تجاری (تعطیلات) یا تجاری ( غیر تعطیلات، حرفه) برای شرکت یا مشاهده فعالیتهای ورزشی، به عنوان گردشگری ورزشی شناخته می شود . به طور کلی گردشگران ورزشی یا تماشاچیان هستند و یا گردشگران ورزشی فعال که خودشان در حین سفر به فعالیتهای مختلف ورزشی م یپردازند . بعضی از کشورهای جهان از جاذبه های طبیعی زیادی برای توسعه گردشگری ورزشی برخوردار هستند و با استفاده از این فرصت ها توانسته اند گردشگری ورزشی را در کشور خود توسعه دهند . با توجه به بررسی های صورت گرفته و اثبات شده، ایران یکی از ده کشور اول جهان از نظر جذابی تهای گردشگری است از این رو اهمیت دارد از قابلیت های خود در توسعه گردشگری استفاده کند . جاذبه های طبیعی ورزشی موجود در ایران که به هفت دسته تقسیم بندی شده است عبارتند از : تپه نوردی، شکار، صید و ماهیگیری، ورز شهای زمستانی، ورز شهای ساحلی و آبی، بیابانگردی، طبیعت درمانی، کوهنوردی و غارنوردی . لذا هدف این تحقیق بررسی راهکارها و برنامه های ضروری در تبدیل کشور ایران به قطب ورزشی منطقه و طبیعت درمانی و تاثیر آن بر توسعه گردشگری کشور می باشد.