سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

الهام رشیدزاده – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شبستر
شهریار شقاقی گندوانی – دکترای معماری وشهرسازی،عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شبستر

چکیده:

محیط های طبیعی بکر یا حوزه های حفاظت شده محلی مناسب برای اکوتوریسم به شمار می روند وتوسعه توریسم در این محلها همچون تیغ دولبه است چرا که ازیک سو، توسعه ممکن است منجر به از بین رفتن حوزه های حفاظت شده شودوازسوی دیگر داشتن شناخت کافی درباره قابلیتهای منطقه برای کنار آمدن با توریسم از دیدگاه محیطی، اجتماعی و اقتصادی و آگاهی درباره انتظارات مردم بومی و انتظارات توریستها از الزامات برنامه ریزی برای داشتن اکوتوریسم پایدار است.وبا توجه به ارتباط عمیق معماری به عنوان عنصری واسطه با فرهنگ،هنر،محیط طبیعی،همچنین اهمیت وجود مجموعه های تفریحی توریستی در میزان جذب توریست در سطوح مختلف منطقه،شهر،کشور …،ضرورت توجه به معماری وطراحی چنین مجموعه هایی در راستای توسعه- ی توریسم پایدار احساس می شود.هدف اصلی این پژوهش،بررسی وارائه ی راهکارهایی است که بتواند درکاهش تعرضات درمحیط های طبیعی و اثرات زیست محیطی مؤثرواقع شود. روش تحقیق برای انجام این پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی بوده،به این ترتیب که در ابتدا عوامل مؤثردرتوریسم(اکوتوریسم) پایدار را، شناشایی کرده وسپس تأثیرات این عوامل را درمورد نمونه هایی از مجموعه های تفریحی توریستی که با رویکرد معماری پایدار وهمانگ وسازگار با طبیعت ساخته شده اند،مورد بررسی قرارداده ایم ،نتایج حاصله نشان می دهد ، به کارگیری شیوه های مختلف معماری،خصوصاٌ بهره گیری از اصول جدید معماری پایدار وچگونگی طراحی چنین مجموعه هایی به طور مستقیم در کاهش میزان تعرضات درمحیط های طبیعی بکر ومناطق اکوتوریستی مؤثر است وارائه ی طرح های سازگاربا طبیعت می تواند به طور عملکردی باعث ترغیب الگوهای صحیح رفتاری دربرخورد با طبیعت ومنابع طبیعی محدود مورد نیاز نسل های آینده شود.