سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

بهرام وزیری فراهانی – دانشیار دانشکده معماری و هنر
سحر رحمدل – دانشجوی کارشناسی ارشد

چکیده:

موسیقی بعد از زبان مهمترین پایه فرهنگی هر قوم و ملت است. این پدیده با پویایی جامعه، با نهادهای اجتماعی- فرهنگی، همانند اسطوره، مذهب هنر و … ونهایتا بًنیانهای معیشتی و شرایط زیست انسانها هم در طبیعت و هم در تایخ سر و کار دارد. پیدایش پدیده موسیقی نزد انسان غریزی است ، چنانکه نهاد شعر گویی او نیز چنین است . از هنگامی که انسان وارد اجتماع شد و تمدن فرهنگی خاص در جامعه او شکل گرفت، پدیده موسیقی نیز دستخوش تحولات کمی و کیفی ، همراه به توسعه آلات و سازها ، چهره سنتی و بومی بخود گرفت و جزء مهم ی از اصول فرهنگ ملل بشمار آمد . رفته رفته صاحبان زر به رموز و اعجاز موسیقی در مخ اخلاق امتها و قدرت آن در استثمار و انحراف جوامع پی بردند و آنرا از مسیر طبیعی و متکامل خود خارج نمودند. در طول قرون متمادی تا عصر حاضر ، روند تاریخی هنر موسیقی، همواره در وادی پر جت و خیری بوده است و سیمای سراب گونه و مبتذل آن تا خضیض ذلت سقوط کرده و چهره واقعی آن نیز در کنکاش برای بقاء در ستیز بوده است.