سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

زهرا شکری – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه علوم کشاورزی و من
راهب ماهفروزی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه علوم کشاورزی و من
میر خالق ضیاء تبار احمدی – استاد تمام گروه مهندسی آب دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

چکیده:

در دو دهه اخیر تقریبا هیچ نشست بین المللی را نمی توان سراغ گرفت که مدیریت بهره برداری و نگهداری از اب و تاسیسات ابی در آن به صورت یکی از اصلی ترین عوامل و عناصر در آتیه اداره جهان در هزاره سوم میلادی در دستور کار آن قرار نداشته باشد. اگر در گذشته مشکلات و مسائل مدیریت آب در مقیاس محلی مطرح بوده است اکنون و در آینده این مشکلات در مقیاس ملی و منطقه ای و حتی جهانی بروز خواهد نمود. در کشور ما نیز حفاظت از منابع اب و مدیریت مشارکتی بهره برداری و نگهداری از تاسیسات ابی باید جدی تلقی شود و عدم توجه به این امر خسارات فراوانی را به دنبال خواهد داشت و جبران ان بسیار دشوار خواهد بود. در این رابطه سازماندهی بهره بداران و تولید کنندگان دارای حقابه در تشکل های آب بران در جهت دستیابی به توسعه پایدار و بهره برداری بهینه شبکه های آبیاری و زهگشی و همچنین کاهش تصدی گری دولت یکی از استراتژی های اساسی در موضوع بهره برداری از اب م باشد. نقش این تشکل ها در جهت بالا بردن راندمان اب کشاورزی و رسیدن به نتیجه مطلوب که توزیع عادلانه اب و رشد اقتصادی کشور است بسیار حائز اهمیت می باشد. پروژه جامع اب و خاک البرز AILWMP به طور مشترک توسط دولت ایران و بانک جهانی در استان مازندران انجام می شود و یکی از اهداف ان مدرن کردن سیستم آبیاری و زهکشی است. در این مقاله با استفاده از روش های آماری و تحلیل داده های جمع آوری شده از تشکل اب بر به بررسی شیوه های مدیریتی و تببین ضرورت سازماندهی مدیریت ابیاری در قالب این تشکل ها جهت جلب مشارکت فعال و موثر کشاورزان در مدیریت شبکه های ابیاری و کشاورزی پرداخته شده است.