سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

میقات حبیبیان – دانشجوی دکتری برنامه ریزی حمل و نقل

چکیده:

دیدگاه سیاستگذاران حمل و نقل درارتقای شرایط حمل و نقل جامعه با دیدگاه مردم که درپی بهتر کردن شرایطسفر خود هستند متفاوت است و این تفاوت غالبا منجر به عدم تحقق پیش بینی های سیاست گذاران درتجویز سیاست های مدیریتی حمل و نقل برای جامعه می شود دراین مقاله با استفاده ازرویکردی رفتاری به دلایل بروز این تفاوت دربرنامه ریزی حمل و نقل شهری درقالباثرات متفاوت متغیرهای واقعی و نظیر پرداخته شده است دراین رویکرد با استفاده از مبانی طراحی آزمایش و مدلهایلوجیت سیاست های موثر برتغییر شیوه سفر از وسیله نقلیه شخصی به سایر طریقه های سفر درسفرهای روزانه شهروندان بررسی شدها ست این مقاله با درنظر گرفتن سه سیاست دفعی و دو سیاست جذبی از رجحان های بیان شده ۲۳۸ نفر از شاغلین درمحدوده مرکزی شهر تهران که با سواری شخصی به محل کار خود رفته اند درساختن هفت مدل تمایل به طریقه سفرغیرشخصی استفاده شده و با استفاده از متغیرهای نظری مربوط به تغییر وسیله آنان نقش این متغیرها با متغیرهای واقعی به عنوان عامل بروز ناسازگاری رفتارشهروندان و سیاست گذاران بررسی شده است.