سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین همایش علمی سراسری دانشجویی جغرافیا

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سیدمحمد سیدی اصل – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیای سیاسی ، دانشگاه تهران
ابوالقاسم محمودی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیای سیاسی ، دانشگاه تهران

چکیده:

احساس اتحاد و گروهبندی منطقه ای و بین المللی بین کشورها، وجود منافع مشترک بین آنهاست. مقدم ترین انگیزهای که کشورها را به گردآمدن در پیمان ها و اتحادیه ها، اعم از سیاسی و نظامی و امنیتی و اقتصادی ترغیب می کند، حفظ بهتر منافع در شرایط اتحاد و همبستگی و نیز کسب توان دستیابی به منافع بیشتر است. تاریخ دیپلماسی جهان در دوران معاصر آکنده از تشکیل اتحادیه های مختلف با اهداف و برنامه های گوناگون است.اعلام موجودیت شورای همکاری خلیج فارس در فوریه ۱۸۹۱ حاصل و برآیند طبیعی تلاش های شش کشور عربستان سعودی، بحرین ، کویت، امرات متحده عربی، قطر و عمان برای حفاظت دسته جمعی نبود. بلکه معلول تحولات شگرف اوخر دهه ی ۱۸۹۱ و به ویژه انقلاب اسلامی ایران که دیدگاه تجدید نظرطلبانه داشت،است.دراواخر ۱۸۹۱ میلادی اوضاع پرتلاطم ناشی از انقلاب اسلامی ایران موجب به هم خوردنوضع موجود در منطقه خلیج فارس گردید، واین امر بیش از همه سبب نگرانی کشورهای منطقه از لحاظ امنیتی شد. با توجه به مدل نظام های منطقه ای ،کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در چه مرحله ای ار این نظام قرار قرار دارند؟ هدف این مقاله بررسی جایگاه نظام منطقه ای کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس می باشد، و روش تحقیق بصورت تحلیلی – توصیفی می باشد