سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی مدیریت بحران، زلزله و آسیب پذیری اماکن و شریانهای حیاتی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

حامد احمدی مقدم – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد لشت نشا
شادی اکبری – دانشجوی کارشناسی گروه ساختمان موسسه آموزش عالی جهاد دانشگاهی رشت گیل

چکیده:

ایران یکی از کشورهای زلزله خیز دنیا می باشد و ازطرفی به دلیل جوان بودن جمعیت این کشور بخش زیادی از ساختمان ها به مراکز آموزشی از قبیل مدارس، آموزشکده ها و دانشگاهها اختصاص دارد قدیمی بودن برخی از این ساختمان ها از یک طرف و نداشتن بودجه کافی و در برخی مواقع قانون لازم جهت تخریب و نوسازی آنها ضرورت بهسازی و مقاوم سازی این نوع از ساختمانها را بیش از پیش آشکار می کند ساختمان بنایی یکی از انوع سازه ای ساختمان های آموزشی می باشد که تعداد بسیار زیادی از آنها در گذشته ساخته شده است این نوع سازه ها تحت اثر زلزله نسبت به هر نوع سازه دیگر تردتر و آسیب پذیرتر می باشد و درصورت عدم تخریب کامل نیز در آن خرابی ها و ضعفهایی بوجود می آید که سبب آسیب پذیری بیشتر در برابر زمین زلزله های بعدی حتی با شدتی کمتر می شود