سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی پژوهشهای کاربردی منابع آب ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

زهرا داداشی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته آبیاری و زهکشی دانشگاه زنجان
فرید عباسی – کارشناس ارشد بخش مطالعات پایه منابع آب مهندسین مشاور ارکان رهاب
فرزانه صاحبی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته سازه های آبی دانشگاه تبریز
مریم کرباسی – کارشناس آبیاری و زهکشی مهندسین مشاور ارکان رهاب

چکیده:

پی شبینی حجم سیلاب محتمل در یک حوضه آبریز در طراحی سد و دیگر سازه های هیدرولیکی نقش بسیار تعیین کننده ای ایفا می کند. بدین منظور بررسی رفتار حوضه در تبدیل بارش به رواناب با استفاده از روش های تجربی موجود، اولین گام در انجام محاسبات سیلاب می باشد. فرض اولیه برای محاسبه سیلاب های مورد انتظار در یک حوضه آبریز، بارش رگباری که زمان تداوم آن برابر با زمان تمرکز حوضه است می باشد اما در مورد حوضه های وسیع این فرض نتایج منطقی ارائه نمی دهد. هدف اصلی از این تحقیق بررسی نقش زمان تداوم بارش در تولید حداکثر سیل یک حوضه آبریز با زمان تمرکز مشخص می باشد. در این راستا محاسبات تبدیل بارش به رواناب در مورد حوضه های آبریز سد گلابر که بر روی رودخانه سجاسرود واقع شده و حوضه پایین دست آن، همچنین حوضه آبریز رودخانه ایجرود، با در نظر گرفتن الگوی توزیع زمانی رگبار از روش پیشنهادی سازمان جهانی هواشناسیWMOانجام شد و در هریک از حوضه های یاد شدهرواناب حاصل از رگبارهایی با زمان تداوم برابر و بیشتر از زمان تمرکز حوضه مورد بررسی قرار گرفت. روند تکرار محاسبه با زمان تداوم بارشی بیشتر از زمان تمرکز حوضه می تواند تا جایی ادامه یابد که با افزایش بیشتر زمان تداوم، دیگر شاهد افزایش میزان سیلاب نباشیم. در نهایت مقایسه سیلاب ناشی از رگبارهای ۷، ۱۰ و ۱۲ ساعته در این حوضه ها نشان دادکه نمی توان تنها بر اساس توصیه سازمان حفاظت خاکSCS)با زمان تمرکز حوضه استخراج نمود و این نتیجه ناشی از خطی نبودن منحنی الگوی توزیع زمانی رگبار می باشد.