سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار در مناطق خشک و نیمه خشک

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محمدصادق فلاحت – استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه زنجان،
نیلوفر قنواتی – دانشجوی کارشناس ارشد معماری

چکیده:

مقاله حاضر درباره لزوم توجه به آموزش معماری پایدار در ایران و بررسی امکانات و موانع آن است. هدف این آموزش دستیابی به آگاهی علمی درباره منابع محیطی، اصول اخلاقی، ارزشها و مهارتها در راستای اهداف توسعه پایدار و مشارکت مردم در تصمیمگیریها است. در گذار از معماری متعارف به سری معماری پایدار، آموزش معماری نیازمند تحولی اساسی بوده و با موانع متعدد و ساختاری هم مواجه است. مشکلات برنامهریزی آموزشی در دروس معماری پایدار شامل استفاده از منابع محیطی، حمل و نقل، مصالح ساختمانی، جمعآوری و یکپارچه سازی سامانههای ساختمانی و کاربریهای چند منظوره و منطبق با ارزشهای انسانی میشود. در ایران این آموزشها در تقابل با عادات جامعه قرار دارد و نیازمند هماهنگی ساختار مدیریتی است. بررسی آموزش معماری پایدار در سه دانشگاه ایرانی نشان داده که با وجود برخی کاستیهایی در این آموزش نگرش دانشجویان جهت یافته و انگیزه کافی برای تغییر عملکرد ایجاد شده است. معماری خورشیدی که در دهه هفتاد میلادی پس از بحران انرژی مورد توجه قرار گرفت، در ایران با استقبال بسیاری از استادان روبرو شده است چنانکه آن را در برنامه آموزش خود قرار دادهاند