سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: هشتمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

حسینعلی نوروزی – کارشناس ارشد مهندسی بهداشت محیط ، دانشگاه علوم پزشکی همدان
ابراهیم دانشیار – کارشناس ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان
قاسم آذریان – دانشجوی کارشناس ارشد مهندسی بهداشت محیط ، دانشگاه علوم پزشکی تهران
جواد جعفری – کارشناس بهداشت محیط

چکیده:

مقدمه : از مهمترین فاکتورهایی که میزان اهمیت و اثر بخشی یک شاخص بهداشتی را رد جامعه نمتیان می سازد تعداد جمعیت تحت پوشش آن شاخص می باشد. از آنجایی که د رکشور ما دانش آموزان حدودا ۳۰ % از جکعیت کشور را شامل می شوند ، بهبود شاخص های بهداشتی د رمدارس می تواند تاثیر مستقیم بر سلامت کل جامعه داشته باشد . در این میان با توجه به اهمیت سلامت آب مصرفی د رمدارس به نظر می رسد یکی از اصلی ترین شاخص های سلامت د رمدارس تامین آب سالم و بهداشتی باشد ، لذا ضروری است این موضوع در اولویت برنامه های بهداشتی مدارس قرار گیرد بدیهی است اولین اقدام در این زمینه اطلاع از وضعیت موجود است . هدف از این مطالعه تعیین وضعیت موجود شاخص دسترس به آب سالم د رمدارس روستایی و شناسایی مشکلات اصلی د راین زمینه است. در این مطالعه از روش ترکیبی نمونه برداری ، آنالیز و پرسشنامه استفاده شده ، بدین نحو که در بازدید مستقیم از ۱۲۲ مدارس روستای استان همدان پرسشنامه ای حاوی کلیه اطلاعات لازم د رزمینه اب مصرفی تکمیل گردید و هم زمان اقدام به نمونه برداری باکتریولوژیکی و سنجش کلر باقیمانده ازآّب مصرفی مدارس شد. کلیه نمونه ها در اژمایشگاه از نظ بار آلودی میکروبی مورد انالیز قرار گرفت ( مطابق با استانداردهای وزارت بهداشت ).در روستایی که آب مصرفی چند مدرسه از یک شبکه تامین می شود گاهابصورت رندوم از تعدادی از مدارس نمونه برداری میکروبی و سنجش کلر باقیمانده انجام گرفته است. بررسی نتایج نشان می دهد که ۶۷% مدارس از شبکه عمومی ۲۸% از چاه خصوصی و ۲/۲۵ % از سایر منابع آب شرب مورد نیاز خود را تامین می کنند و ۲/۷۵% مدارس فاقد آّ می باشند . آب مصرفی ۱۸% از مدارس ( ۱۶% دانش آموزان ) دارای آلودگی میکروبی بالاست و آب ۳۲% مدارس (۳۰% دانش آموزان) کلرزنی نمیشود و میزان کلر باقیمانده د ر۶۳% مدارس (۵۹% دانش آموزان ) نیز صفر و یا در حد نامطلوب می باشند و تنهاغ ۳۱% مدارس (۳۸% دانش آموزان) دسترسی به آب اشامیدنی سالم و بهداشتی دارند و ۵۹% مدارس فاقد امکانات ذخیره و سالم سازی آب برای مواقع بی آبی هستند . دستاوردها نشان می دهد که وضعیت آب مصرفی د رمدارس روستایی همدان به هیچ وجه د رحد مطلوب و دسترسی تنها ۳۸% دانش آموزان به آب شرب سالم و بهداشتی نمی تواند شاخص قابل قبول د رجهت حفظ و ارتقا سلامت دانش آموزان و به تبع آن جامعه باشد . و با روشهای کنونی نباید به سلامت آب مدارس امیدوار بود ولازم است یا بهره گیری از روشهای گندزدایی مدرن مانند لامپهای UV و امکانات فنی مناسبتر و مدیریت مطلوبتر نسبت به بهبود سریع این شاخص د رمدارس روستایی اقدام شود.