سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: یازدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سارا شاه آبادی – کارشناس ارشد مهندسی محیط زیست و کارشناس مسئول بهداشت محیط دانشگاه عل
امیر کرمی – دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش بهداشت و کارشناس آموزش سلامت معاونت بهدا

چکیده:

بروز بلایای طبیعی از قبیل سیل،زلزله،خشکسالی و …. اجتناب ناپذیر بوده وهمواره صدمات ناشی از بروز این بلایا و عوارض آن صدمات جدی به جامعه وارد نموده است .آنچه قابل توجه می با شد بروز مشکلات و عوارض پس از بروز بلایا خصوصاً مسائل بهداشتی میباشد که می توان با اقدامات لازم تا حدی از این عوارض کاست. پژوهش حاضر یک پژوهش توصیفی – مقطعی است و با هدف تعیین میزان آگاهی کارکنان بهداشتی در مورد بلایای طبیعی و عوارض ناشی از آن،آّب و روشهاس س المسازی آب پس از بروز بلایای طبیعی انجام پذیرفته تا بتوان نیازهای آموزشی کارکنان را شناسائی و از طریق برنامه های مدون آموزشی و تهیه مدول آموزشی مناسب اقدام نمود .با استفاده از پرسشنامه تهیه شده مطابق با آخرین دستورالعملها،کتب و نشریات موجود میزان آگاهی کارک نان ارزیابی گردید . ۱۶۲۲ نفر از کارکنان فعال در سطوح بهداشتی مورد مطالعه قرار گرفتند.اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از برنامه SPSS آنالیز و شاخصهای مرکزی از قبیلمیانگین،انحراف معیار و… و آزمون T در تجزیه و تحلیل اطلاعات بکار گرفته شد. یافته های پژوهش نش ان میداد که میانگین میزان آگاهی کارکنان ۶۰/۵ از صد امتیاز بود و کمتریم میزان آگاهی در خصوص روشهای سالمسازی و حفظ حریم آب پس از وقوع بلایای طبیعی با میانگین ۴۷/۲% بوده و بالاترین میزان آگاهی در خصوص شناخت بلایای طبیعی و عوارض ناشی از آن با میانگین ۶۹ بود .میا نگین امتیاز مردان و زنان به ترتیب ۶۲/۲۵۸/۹ بود. کارکنان بهداشت محیط با متوسط نمره ۶۷/۲ بالاترین و بهورزان با ۵۸/۱ پائین ترین میزان آگاهی را داشتند .در مقایسه سابقه اشتغال و میزان آگاهی افرادی که سابقه اشتغال کمتر از ۵ سال داشتند بالاترین آگاهی را با میانگین ۶۲/۴ نسبت به سایر کارکنان داشتند .(بر اساس افزایش سابقه شغلی افراد متوسط آگاهی کاهش یافته و بحث در این مورد مستلزم پژوهش بیشتر می باشد .) برگزاری دوره های آموزشی و آموزشهای ضمن خدمت جهت کارکنان تمام رده ها بر اساس برنامه ریزی مدون واصولی می تواند در ارتقاء سطح آگاهی مؤثر بوده و عملکرد صحیح را در پی خواهند داشت.