طراحی و اجرای تغییر شــکل های گوناگون و متنوع برای ســازه های تغییر شــکل پذیر با به کارگیری مکانیزم های مختلف تغییر شکل برای اعضای این سازه ها امکان پذیر می گردد. بدیهی ا ست که در طراحی یک سازه با قابلیت تغییر شکل ، نیازمند ا ستفاده از یک یا ترکیبی از مکانیزم ها جهت رسیدن به اهداف پروژه وجود خواهد داشت. به کارگیری هر یک از مکانیزم ها و یا ترکیب آنها تنها جهت پاسخگویی به نیاز های صرفا فرمی سازه نخواهد بود بلکه پارامتر های متعدد دیگر و گاه منحصر به فردی نیز در استفاده از آنها موثر خواهند بود .

آنچه در فرایند انتخاب این مکانیزم ها تعیین کننده خواهد بود ، دســـتیابی به حالت بهینه پارامتر های مختلف موثر در پروژه می باشد. عواملی همچون هندسه طرح، مصالح سازه ای و پوشانه های مناسب، شرایط اقلیمی، ویژگی های ابعادی طرح، نوع کاربری ، میزان تغییر شکل، امکانات اجرایی، هزینه های اجرا و نگهداری و قابلیت جابجایی، پارامتر هایی ه ستند که علاوه بر نیاز های فرمی پروژه در انتخاب مکانیزم های تغییر شکل تاثیر گذار خواهند بود.

مکانیزم های تغییر شکل را می توان به دو شیوه تق سیم بندی نمود. ابتدا از نظر نوع حرکت و جابجایی مکانیکی اعضـا سـازه ای حین تغییر شـکل پذیر و سـپس از نظر فعال یا غیر فعال بودن که بر اساس عملکرد و مسائل زیبایی شناسی است، می توان این مکانیزم ها را دسته بندی نمود. از نظر شیوه و نوع حرکت مکانیکی، مکانیزم ها به هشت نوع اصلی تقسیم می شوند.

هدف  طراحی مکانیزم های فعال، ایجاد تغییر شکل های کنترل شده در سازه های تغییر شکل پذیر است. این سیستم کنترلی با استفاده از آرایش مناسب مجموعه ای از سنسورها که در بخش های مختلف سازه قرار داده شده اند، اقدام به جمع آوری داده ها از محیط می کند. پس از پردازس داده های دریافتی بر اساس شرایط محیطی سازه و نیاز کاربران، دستورات لازم برای حرکت مکانیکی اعضا و در پی آن تغییر شکل سازه را صادر می کند.

این مکانیزم اغلب برای تداعی و یا ایجاد مفاهیم خواص مورد نظر طراحان در ذهن کاربران فضا به کار گرفته می شوند. به بیان دیگر کاربران این فضا ها ، مفاهیمی ورای حرکت ظاهری عناصر سازه ای را به صورت تصویری در ذهن خود مجسم مس کنند. در واقع می توان گفت آنچه که در ذهن بیننده از فضا باقی خواهد ماند، مجموعه ای از عناصر سازه ای متحرک نیست بلکه مفاهیمی است که مکانیزم های حاکی بر سازه آن ها را ایجاد کرده اند.