سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

امیرعلی تربتی – کارشناس معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران و دانشجوی کارشناسی ار

چکیده:

موضوع این مقاله، عبارت است از بررسی موانع و چالش های تحقق اهداف برآمده از برنامه های توسعه ای کلانشهر تهران در مدیریت شهری حمل و نقل عمومی و ترافیک.هدف از این تحقیق عبارتاست از شناسایی عواملی که مانع دستیابی به اهداف برنامه های استراتژیک و کلان توسعه شهر تهران در مدیریت شهری حمل و نقل عمومی و ترافیک گردیده اند . ضرورت انجام این تحقیق عبارت استازتحت الشعاع قرار گرفتن انسان و انسان محوری( که همانا تعریف شهر محلی است برای زندگی انسانها) در این فرایند و مشاهده افول روز افزون شاخص های ترافیکی.روش این تحقیق عبارت است از:بهرهگیری از مدل مفهومی چهاربعدی شناخت شناسی چالش در تحقق و پیاده سازی سند(امیری مجتبی، ۱۳۸۶ ) و مدل تحلیلی سه شاخگی (میرزایی، ۱۳۷۷:۳۱۶ ) ،سپس پژوهش کتابخانه ای و بررسیپیشینه و ادبیات موضوع در جهان و مصاحبه عمیق با خبرگان و استخراج گویه های تحقیق با استفاده از روش کیفی و در مرحله دوم : کمی،توصیفی و پیمایشی که با تهیه پرسشنامه و سرشماری نتایج حاصله ازجامعه آماری دست اندر کاران معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران ،مدیران ،مشاوران ،کارشناسان ارشد و کارشناسان حوزه معاونت و سازمان حمل و نقل و ترافیککه در مجموع حدود ۱۰۰ نفرمی باشند صورت پذیرفت. دستاورد های این تحقیق عبارتند از: ۱- تایید گویه های استخراج شده از پژوهش کتابخانه ای و بررسی پیشینه موضوع در جهان و مصاحبه عمیق با خبرگان که در قالب پرسشنامهمورد پرسش قرار گرفته بودند به عنوان شاخصهای موثر در عدم تحقق اهداف برنامه ریزی های مدیریت شهری حمل و نقل و ترافیک, ۲- دسته بندی عوامل موثر فوق الذکربا بهره گیری ازروش آماری تحلیلعاملی در قالب علل ساختاری ،رفتاری ، محیطی و ماهیتی.نتایج حاصله از تحقیق عبارتند از : ۱- لزوم – اصلاح ماهیتی من جمله پیاده سازی نگرش انسان محور در تدوین قوانین ،اسناد بالادست و برنامه ها ۲لزوم اصلاح ساختاری من جمله پیاده سازی مدیریت یکپارچه و برقراری هماهنگی بین دستگاه های مسئول در مدیریت شهری ۳- – لزوم اصلاح زمینه ای و محیطی من جمله لزوم اصلاح نگرششهروندان و- تقویت فرهنگ در بین جهت نگرش مثبت به حمل و نقل عمومی در برابر استفاده از وسیله شخصی ۴ لزوم اصلاح رفتاری من جمله تشویق و تقویت مدیذیت بر پایه ادامه حیات مناسب سازمان.