سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علی کیوان زراعتکار – دانشجوی کارشناسی ارشد تکتونیک، گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگ
بهنام رحیمی – دانشیار گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

سامانه گسل سنگ بست- شاندیز با پهنای متوسط ۳ کیلومتر، طول ۸۵ کیلومتر و روند شمال غرب -جنوب شرق، از فاصله ۱۵ کیلومتری غرب شهر مشهد می گذرد و از جمله گسل های اصلی کوه های بینالود است که با توجه به شواهد زمین ریختی، دارای حرکت راندگی با مؤلفه راست رو می باشد. در پایانه جنوب شرقی گسل، با استفاده از تصاویر ماهواره ای، سه شاخه اصلی گسل شناسایی شد. گسل های منشعب از روند کلی گسل پیروی می کنند اما از سمت شرق به غرب دچار خمش راستگرد می شوند بطوریکه هرچه به سمت غرب پیش برویم بر میزان انحنای آن ها افزوده می شود. بر اساس داده های ژئوفیزیکی مغناطیس هوایی، در این منطقه شواهدی از نازک شدگی پوسته و استرس کششی وجود دارد. علاوه بر این اطلاعات لرزه ای نیز نشانگر وقوع زمین لرزه هایی با امتداد و سیستم مشخص در ناحیه هستند. در نهایت با انجام مطالعات صحرایی مشخص شد که در این منطقه گسل های نرمال، درزه های کششی سیستماتیک، و چشمه های آب شور و تراورتن ساز (چشمه های گرو) وجود دارند که از سمت شرق به غرب توسعه یافته اندبنابراین با بررسی الگوی توزیع زمین لرزه ها و چشمه های گرو در منطقه به روش Fry‘‘ و انجام مطالعات درزه نگاری، طبق الگوی درزه ها نسبت به روند گسل می توان منطقه تخریب پایانه گسل سنگ بست- شاندیز را در سمت جنوب شرق از نوع دم اسبی معرفی کرد