سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محمدتقی کاشکی – مربی پژوهشی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی
محمد محمدی – کارشناس ارشد امور پژوهشی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان ر
محمد خسروشاهی – استادیار پژوهشی، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور

چکیده:

احیاء بیابانها به روش بیولوژیک یکی از کارآمدترین و پایدارترین روشهای توسعه مناطق خشک به شمار می آید. همانگونه که تخریب پوشش گیاهی مناطق خشک از جمله فرآیندهای اصلی بیابانی شدن تلقی می گردد، بی شک حفظ و توسعه آن نه تنها عین بیابانزدائی بوده، بلکه سایر فرآیندهای بیابانی شدن ( فرسایش آبی و فرسایش بادی) نیز بواسطه آن قابل کنترل و مهارشدن است. دومین راهبرد کلان اجرایی برنامه های راهبردی بخش بیابان در سند چشم انداز ۲۰ ساله کشور به تقویت پوشش گیاهی و بهبود شرایط زیست محیطی در مناطق بیابانی اختصاص دارد. از جمله راهکار اجرایی این برنامه، انجام پروژه مدیریت و احیاء مناطق مرطوب حاشیه پلایاها و دریاچه های داخلی با گونه های هالوفیت است. مطمئنا وجود سفره آب زیرزمینی شور نزدیک به سطح زمین در اطراف پلایاها و سواحل شور دریاچه ها یک مزیت نسبی برای توسعه گونه های هالوفیت به شمار می آید، بطوریکه با بهره گیری از منابع آبهای شور و نامتعارف می توان نسبت به احیاء کویرهای مرطوب اقدام نمود. در این بررسی، ضمن شناسایی و اندازه گیری پوشش نباتی حاشیه پلایای بجستان، در امتداد پنج تراسکت خطی شعاعی از مرکز شوری در داخل کویر به سمت دشت دامنه ای در خارج کویر، تعداد ۴ پلات بر اساس تغییرات جوامع رویشی مستقر و علاوه بر اندازه گیری پوشش گیاهی، وضعیت خاک رویشگاه در محدوده توسعه ریشه از طریق نمونه برداری و آنالیز شیمیایی در فصول خشک و مرطوب مورد مطاله قرار گرفت و همزمان با آن نوسانات سطح ایستابی، اندازه گیری و با تجزیه کیفی نمونه های آب زیرزمینی، تأثیر آن بر رویش و پراکنش جوامع گیاهی هالوفیت بررسی شد.