سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای مهندسی عمران با رویکرد توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمدرضا زمانی ابیانه – دانشجوی کارشناسی ارشد عمران – خاک و پی ،عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه
سیدفرشید منتظری – دانشجوی کارشناسی عمران ،عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی وا
حامد آناهید – دانشجوی کارشناسی عمران ،عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی وا
سروش نادری – دانشجوی کارشناسی عمران ،عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی وا

چکیده:

برای بتن های با نسبت اختلاط مناسب که کاملاً هیدراته شده اند، حداقل میزان فضای خالی حدود ده درصد است.خمیر سیمان که بعداً به حالت جامد در می اید حاوی بخش اعظمی از این فضای خالی است به نحوی که مقدار آنحداقل ۲۸ درصد کل فضاهای خالی بتن است. بزرگی این فضاها در خمیر سیمان هیدراته شده در ابعاد میکروسکوپی است ولی مولکول های آب می توانند از آن ها عبور کرده و به خمیر سیمان نفوذ نمایند. بنابراین، بهترین بتن ها همتحت تأثیر نفوذ آب واقع می شونند، کرچه به میزان آب نفوذی بسیار اندک. تحقیقات نشان می دهد که با افزودن میکروسیلیس به بتن، که دارای فعالیت پوزولانی بسیار شدید است و بیش از ۸۵ درصد سیلیس بلوری نشده دارد، باعث افزایش پایایی بتن از طریق کاهش نفوذپذیری آن می شود. با این نگرش که مواد سیلیسی باعث کاهشنفوذپذیری و در نتیجه باعث افزایش پایایی بتن می شوند در این مقاله به بررسی تأتیرنانو سیلیس روی کاهشنفوذپذیری بتن پرداخته شده است که نشان داده خواهد شد به علت فعالیت بسیار شدید پوزولانی نانو سیلیس ، کاهش نفوذپذیری را برای بتن های حاوی این ماده خواهیم داشت.