سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش ارزیابی کیفیت در نظام دانشگاهی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

فاخته اسحاقی – کارشناس ارشد پژوهشی مرکز مطالعات، تحقیقات و ارزشیابی آموزشی سازمان س
رضا محمدی – عضو هیات علمی و رئیس بخش ارزشیابی آموزشی سازمان سنجش آموزش کشور
فاطمه صادقی مندی – کارشناس ارشد مدیریت آموزشی
مریم زمانی فر – کارشناس ارشد مدیریت آموزشی

چکیده:

در دهه های اخیر توجه به بهبود کیفیت در آموزش عالی به طور چشمگیری افزایش یافته است و جهت تحقق این مهم، نقش ارزیابی انکارناپذیر است.بر این اساس نظام های دانشگاهی در کشورهای مختلف در پی آن هستند که با به کارگیری روش های ارزیابی،به طور مستمر به بهبود کیفیت نظام خود بپردازند. در این راستا کشورهایی که دارای تجربه موفق در این زمینه می باشند،از ارزیابی درونی به عنوان رویکردی زیر بنایی جهت بهبود ،تضمین و اعتبارسنجی کیفیت استفاده کرده اند. بنابراین با مطالعه تجربه های بین المللی و بر اساس پژوهش های انجام شده ،درنظام آموزش عالی ایران نیز این فرایند از سال ۱۳۷۹ در گروه های آموزشی دانشگاه های کشور به اجرا در آمده است. اما نکته قابل توجه در این خصوص این است که کارایی ارزیابی درونی وابسته به چگونگی اجرای آن است و به عبارت دیگر آیا اجرای این فرایند در گروه های آموزشی از مطلوبیت و جامعیت لازم برخوردار است؟پیرو این سوال، مقاله حاضر به دنبال آن است تا اجرای ارزیابی درونی در ۱۷۸ گروه آموزشی که گزارش نهایی آنها مدون شده است را بر اساس عوامل احصا شده از تحلیل گزارش های مذکور که شامل مدت زمان اجرا،میزان مشارکت مدیر و اعضای هیات علمی گروه،عامل و ملاک های ارزیابی مورد استفاده در ارزیابی،جامعه های آماری مورد مطالعه و ارائه پیشنهادها در سطوح چهارگانه نظام آموزش عالی جهت بهبود کیفیت می باشد را مورد بررسی قرار داده و ضمن شناسایی چالش ها و مشکلات موجود،راهکارهایی را برای افزایش مطلوبیت اجرای ارزیابی درونی در گروه های آموزشی ارائه نماید.