سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش بین المللی اقتصاد سنجی، روشها و کاربردها

تعداد صفحات: ۲۱

نویسنده(ها):

زهرا کریمی موغاری – استادیار گروه اقتصاد دانشگاه مازندران
علی صالحی –

چکیده:

بخش بهداشت و درمان از بخشهای اصلی یک کشور است که در فرآیند رشد اقتصادی به عنوان بخش زیربنایی محسوب می شود، به طوری که بیشتر کشورها توجه ویژه به این بخش را حائز اهمیت می دانند. متاسفانه در کشور ایران به این بخش توجه کافی مبذول نشده است، به طوری که به رغم رشد کمی اعتبارات بودجه ای در این بخش، شاخصها نشان دهنده وضع نامناسب بخش بهداشت و درمان، در مقایسه با سایر کشورهاست. تصمیم گیری صحیح در این زمینه مستلزم دسترسی به مزیت های نسبی، در جهت صرف هر چه بهتر منابع مالی در بخش های مختلف بهداشت می باشد. در این مقاله بر اساس آخرین اطلاعات مربوط به حسابهای منطقه ای استان ها که در سال ۱۳۹۱ توسط مرکز آمار ایران منتشر شده است، به بررسی مزیت نسبی ارزش افزوده اقتصاد بهداشت در استان های کشور و مقایسه وضعیت بین استان ها پرداخته می شود. در این تحقیق با توجه به سهم ارز افزوده بخش های بهداشت و درمان دولتی و خصوصی در محصول ناخالص داخلی استان ها در طول برنامه چهارم توسعه و محاسبه شاخص مزیت نسبی آشکار (RCA) و قرینه (SRCA)، وضعیت استان های کشور از لحاظ مزیت نسبی ارزش افزوده بهداشت و درمان دولتی و خصوصی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته است. سپس ماندگاری مزیت نسبی اقلام مورد نظر در طول برنامه چهارم توسعه با استفاده از الگوی اقتصاد سنجی و روش داده های تابلویی (Panel Data) مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد هر دو بخش از پویایی و پایداری سالیانه مزیت نسبی برخوردار بوده اند، ولی بخش خصوصی از بخش دولتی عملکرد بهتری داشته است.