سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

وجیهه ملایی شمس – دانشجوی کارشناسی ارشد،دانشگاه آزاد دامغان- مدرس آموزشکده فنی و حرفه ا
محمدجعفر کرباسچی – هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان،ایران
غلامحسین ناصری – هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان،ایران

چکیده:

در کشور ما وجود مناطق اقلیمی متفاوت،عامل ایجاد شرایط آب وهوایی خاص در فصلهای مختلف سال و در نتیجه تنوع در ساخت وسازهای انسانی شده است. راه حل معماری سنتی برای ایجادشرایط آسایش انسانها، استفاده بهینه ازشرایط مطلوب محیطی ومقابله با عوامل نامناسب،با استفاده از امکانات موجود بوده است . به این ترتیب درگذشته ساخت وسازهای انسانی کمترین تاثیر منفی را بر محیط زیست داشته است و این همان هدف اصلی معماری پایدار است کهچندین دهه است که در تمام جوامع جهانی مطرح است.در بناهای سنتی ، استفاده از انرژی های تجدید پذیر همچون جریان آب، باد، نورخورشید، و … مد نظر سازندگان بوده است در حالی که درمعماری جدید شاهد استفاده بیش از حداز انرژی های غیر قابل تجدید)فسیلی( هستیم که علت اصلی آن طراحی اشتباه بنا،استفاده از مصالح نامناسب ورفعمشکلات ناشی از آن با استفاده از وسائل مکانیکی است. در این مقاله با جمع آوری مطالب به شیوه کتابخانه ای ومیدانی ،ویژگی های معماری سنتی ایران در اقلیم سرد وکوهستانی بررسی می شود تا ضمن اشاره به پایداری محیطیواستفاده بهینه از انرژی در معماری گذشته ،پیشنهاداتی جهت طراحی معماری هماهنگ با اقلیم، بهینه سازی مصرف سوخت در ساختمانها و صرفه جویی در مصرف سوختهای فسیلی، ارائه گردد