سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار کشاورزی و محیط زیست سالم

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

رضا اعظمی – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک
محمدرضا اردکانی – استاد گروه زراعت واصلاح نباتات دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
مسعود گماریان – استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک.

چکیده:

به منظور بررسی اثرات تلقیح دو توده محلی شبدرایرانی با کود های بیولوژیکی شامل سویه های مختلف از باکتری Rhizobium leguminosarum biovar trifoli توام با باکتری افزاینده رشد ) PGPR ) Pesudomonas putida بر روی صفات کمی رشد. آزمایشی به صورت فاکتوریل اسپلیت در زمان در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سال ۱۳۳۱ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی و دامپروریشهرستان گلپایگان انجام شد. عوامل اصلی این آزمایش دوتوده محلی شبدر ایرانی بنام هفت چین اصفهان (V2) و هفت چین مرکزی (V1) ، دو سویه باکتری ریزوبیوم Rb-13) و (Rb-3 و تیمار بدون تلقیح با باکتری های ریزویبوم، و یک سویه باکتری سودوموناس پوتیدا(PS -168) و تیمار بدون تلقیح با باکتری سودموناس PS -168 بودند. طرح شامل سه تکرار و هر تکرار دارای ۱۲ تیمار بود و در کلچهار چین برداشت شد. سودوموناس به عنوان تنظیم کننده تثبیت نیتروژن در کنار ریزوبیوم بکار برده شد. نتایج حاصله از این تحقیق نشان داد که تلقیح با باکتری های ریزوبیوم و سودوموناس تاثیر معنی داری بر روی شاخص های کمی رشد دارد و باعث افزایشعملکرد علوفه خشک، افزایش ارتفاع ساقه، افزایش میزان نسبت برگ به ساقه می شوند، اما تاثیری بر روی عمق نفوذ ریشه ندارد.همچنین باکتری تنظیم کننده رشد ) PGPR ( منجر به افزایش صفات کمی رشد در اندام های هوایی گیاه شد به قسمی که در غالب موارد تلقیح توام ریزوبیوم با سودموناس پوتیدا دارای بیشترین شاخص های رشد و تیمارهای بدون تلقیح )شاهد( کمترین میزان برآورداین صفات را داشتند.