سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

ابراهیم طیب نژاد – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی اقتصادی، دانشگاه تهران
حسن میرنژاد – دانشیار دانشکده زمین شناسی، دانشگاه تهران
محسن رنجبران – استادیار دانشکده زمین شناسی، دانشگاه تهران

چکیده:

اغلب ذخایر منیزیت ایران در شرق و جنوب شرق ایران، مرتبط با مجموعه های افیولیتی تشکیل شده از سنگ های الترامافیک می باشند. کانسار منیزیت پیازی در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال شرق فریمان و در حاشیه مجموعه افیولیتی تربت حیدریه به سن کرتاسه فوقانی و در داخل و قاعده سنگ های رسوبی از جنس کنگلومرا قرار دارد. مطالعات پتروگرافی نشان دهنده این موضوع است که کانی های الترامافیک موجود در کنگلومرا بر اثر فرایند های دگرسانی غالباً به کانی های سرپانتینی تبدیل شده و منیزیت ها با بافت نهان بلورین در درون کنگلومرا قرار دارند. با توجه به اندازه گیری ها به روش ریز کاوش الکترونی، میزان MgO، SiO2 ،CaO و FeO در منیزیت پیازی به ترتیب ۲۶/۳ و ۲/۹۲ و ۰/۰۱ و ۰/۰۱۵ می باشد در حالیکه فراوانی SiO2 ،CaO ،MgO و FeO در دولومیت همراه با منیزیت به ترتیب ۱۴/۰۹ و ۳۰/۳۱ و ۰/۰۱ و ۰/۰۹ است. این مشاهدات آشکارا حاکی از آن هستند که منیزیم آزاد شده از سنگ های الترامافیک منطقه (تحت تاثیر فرایند سرپانتینیتی شدن) ضمن ترکیب با کربنات، ته نشینی منیزیت و سپس دولومیت را باعث گردیده اند. مطالعه روند تغییر ات عناصر در کانی های دولومیت و منیزیت با استفاده از تصاویر نقشه های پرتو ایکس (X-ray maps) هیچگونه منطقه بندی شیمیایی را به نمایش نمی گذارند و بیانگر این موضوع می باشند که هیچگونه منطقه بندی شیمیایی را به نمایش نمی گذارند و بیانگر این موضوع می باشند که مانده است.