سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سادات هاشمی نسب – مدرس دانشگاه فنی دختران اصفهان و دانشجوی دکتری آب و هواشناسی دانشگاه اصفهان
نازنین هاشمی – دانشجوی معماری دانشگاه فنی دختران اصفهان
فریبا طوقی – دانشجوی معماری دانشگاه فنی دختران اصفهان
نگار کبائریان – دانشجوی معماری دانشگاه فنی دختران اصفهان

چکیده:

اگرچه درجهان معاصر پایداری وتوسعه پایدارمباحثی نوین هستنداما با جستجو در معماری سنتی ایران درمی یابیم که درتمدن ایران پایداری ازدیربازموردتوجه بوده است این رویکرد درمعماری سنتی ایران باگرایش به سمت پایداری بوم شناختی راه حل های بسیارمنطقی وهمساز با اقلیم راجهت دستیابی به این ابداع نموده است.پیشینیان مابرای رفع نیازهای خود دربرخورد بامحیط زیست بسیارآگاهانه عمل نموده وبااستفاده ازعناصرکارکردی نوین زمان خویش وبدون لطمه به محیط زیست ازکمترین امکانات بومی بهترین بهره رابرده اند لذا اقلیم وشرایط آب وهوایی نقش بسیارمهمی را در زندگی انسانها ایفامی کننداین نقش درطراحی خانه وبناها وشکل دهی به سکونتگاه های انسان هابسیاربارزاست.هدف ازپژوهش بررسی تطابق وعدم تطابق معماری سنتی درطراحی،قرارگیری وکاربردمصالح باشرایط اقلیمی حاکم برشهراصفهان می باشد بدین منظور طی دوره آماری ۱۹۵۱ تا ۲۰۱۱ از روش اولگی که یک روش زیست اقلیمی ساختمانی می باشدویکی ازکیلوگرام هاکه شرایط آسایش فیزیولوژیکی انسان را ارزیابی می کند بهره گیری شده است ومتناسب باآن ازداده های ایستگاه هواشناسی سینوپتیک اصفهان طی دوره آماری ۱۵۵۱ تا ۲۰۱۱ استفاده شده است که متناسب بااین روش ازعناصراقلیمی حداکثروحداقل دما،حداکثروحداقل رطوبت نسبی استفاده شده است.نتایج این پژوهش نشان داد که شرایط آب و هوایی شهر اصفهان که گرم و خشک میباشد، لذا در ماههایی که در محدودهی تنش سرمایی بوده به منظور همساز بودن بنا با اقلیم در خانهی مشروطیت از تدابیری چون: قرار دادن تالار زمستان نشین رو به جهت خورشید، کم کردن وسعت بازشوها، استفاده از گچ و آجر به دلیل ظرفیت حرارتی بالا و کشیدگی شمالی جنوبی بهره گیری شده و در ماه هایی که در محدودهی بالای مرزآسایش (وضعیت گرم) قرار دارند استفاده از حیاط مرکزی، حوض برای تعدیل دما و پوشش گیاهی برای ایجاد سایه استفاده شده است.