سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سیزدهمین همایش ملی صنایع دریایی ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

کامبیز عالم پور – سازمان صنایع دریایی -گروه شناورهای اثر سطحی –کارشناس ارشد طراحی (مهند
علی دهقانیان – سازمان صنایع دریایی -گروه شناورهای اثر سطحی –مرکز تحقیقات هیدرودینا
حمید جوادی – سازمان صنایع دریایی -گروه شناورهای اثر سطحی –کارشناس ارشد مکانیک

چکیده:

دریاچه ارومیه در سالهای اخیر با مشکلات زیادی در زمینه افزایش میزان شوری آب مواجه گردیده است . این دریاچه بزرگترین و شورترین دریاچه دائمی ایران و یکی از دریاچه های فوق اشباع از نمک دنیا است. درازای آن ۱۴۰ و پهنای آن بین ۱۵ تا ۵۰ کیلومتر و مساحت آن بین ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کیلومتر مربع است. این دریاچه در یک فرو نشست کم ژرفای وسیع با میانگین ژرفای ۶ متر قرار گرفته است. ولی ژرفترین نقطه آن با ۱۳ متر عمق در گوشه شمال غربی جای دارد. در حال حاضر به دلایل متعدد کارشناسی استفاده از هاورکرافت به عنوان یکی از مهمترین گزینه های شناوری در بخش جابجایی مسافر – گشت ساحلی و امداد و نجات در دریاچه مطرح می باشد. در هر بخش از مناطق ساحلی دنیا قبل از بکارگیری هواناو گزارشات معتبری در خصوص بافت و جنس سواحل و وضعیت ساختاری مناطق ساحلی در رابطه با تعیین میزان استحکام و انعطاف پذیری بالشتک تهیه میگردد. در سال ۱۳۸۷ تمامی مناطق ساحلی اطراف دریاچه توسط تیم کارشناسی گروه شناورهای اثر سطحی ( شیراز) و کارشناسان سازمان بنادر و دریانوردی جهت استفاده از هاورکرافت با کاربری آمبولانس و امداد مورد ارزیابی و تست میدانی قرار گرفت. در این مقاله به بررسی ابعاد کارشناسی کمی و کیفی استفاده از هاورکرافت در دریاچه ارومیه پرداخته شده است و گزارش کاملی از وضعیت زمینهای پیرامونی و ساحل منطقه در خصوص پهلو گیری هاورکرافت و میزان فرسایش بالشتکها ارائه گردیده است.از نتایج بدست آمده می توان در زمینه بررسی شاخص های فرسایش بالشتک هاورکرافت در مناطق ساحلی و بخشهای داخلی و سایر دریاچه های کشور و خصوصا استفاده نمود.