سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: سومین همایش ملی مدیریت پساب و پسماند در صنایع نفت و انرژی

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حسین خواجه پور – دانشجوی دکتری سیستم های انرژی دانشگاه صنعتی شریف
داود محمودزاده – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران – محیط زیست دانشگاه صنعتی شریف

چکیده:

در مناطق نفت خیز جهت استخراج نفت، چاه های متعددی را حفر می نمایند که در هنگام استخراج نفت مقدار زیادی آب را بهمراه دارد و این آب بسیار شور و دارای املاح می باشد. رها سازی این آب های آلوده در محیط زیست منجر به نفوذ آب شور و آلودگی های نفتی به آبخوان های زیرزمینی شده و می تواند به رودخانه راه یابد. درصورت عدم کنترل، شوری در آبخوان های زیرزمینی و رودخانه ها افزایش یافته و برای مدت های بسیار طولانی نمی توان از آب و حتی از خاک آن منطقه جهت فعالیت های کشاورزی استفاده نمود. بررسی ها و نتایج اندازه گیری نشان می دهد که در استان خوزستان تعدادی از چاه های اطراف منطقه دشت عباس و رودخانه ها از جمله رودخانه مارون در حال شور شدن است و این شوری در حال افزایش می باشد. با مطالعات انجام شده از وضعیت زمین شناسی منطقه و بررسی نمودارهای هیدروژئوشیمیایی مشخص گردید که بخشی از این شوری به دلیل استخراج نفت و رها سازی پساب های آن و در نهایت نفوذ شورآب از حوضچه های تبخیر است و البته وضعیت زمین شناسی نیز تأثیر گذار می باشد. قانونگذاری و جریمه همواره یکی از راهکار های اساسی جهت جلوگیری عدم رها سازی این پساب ها به شمار می رود. البته راهکارهای دیگری مانند عایق کردن حوضچه های تبخیر و استفاده از چاه های جاذب از رایج ترین و در عین حال موثرترین راهکارها جهت کنترل این شوری می باشد.