سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی معماری، عمران و توسعه کالبدی
تعداد صفحات: ۱۴
نویسنده(ها):
داود رضایی – دکتری مهندسی معماری
نیلوفر سادات تجلی فر – دانشجوی کارشناسی ارشد

چکیده:
از ابتدایی ترین دوره های پدید آمدن بشر اولیه یعنی عصر سنگی تاکنون، ساخت سرپناه از نخستین نیازهای انسان جهت بقا،آسایش، آرامش و محافظت از خویش در برابر تغییرات آب و هوایی بوده که در طول قرنها به تدریج معنای آن تغییریافته تا بهشکل بناهای امروزی رسیده است. انسان از دورانی که سنگ، پوست و استخوان جانوران، برای ساخت سرپناه مورداستفاده قرارمی گرفته تا پدید آمدن ساروج رومی و سپس سیمان پرتلند و تا رسیدن به عصر حاضر، با پیدایش انواع مصالح و روشهایساخت وساز روبرو بوده و هماکنون نیز شاهد پدید آمدن عظیم ترین ساخت های خود در طول تاریخ است. وی مسلماً در این سیرتاریخی شاهد تغییر و پیشرفت بسیار در تولید مصالح بوده و دائماً در حال سازگار کردن خویش با تحولات جدید است. البتهبشر امروزی گاه بازگشت به گذشته، روشها و مصالح آن را ترجیح داده و سعی بر نزدیکتر کردن خویش با ماهیت و سرشتطبیعت گرای خود را دارد. به همین دلیل امروزه باوجود فناوریهای روزافزون، ساخت ساختمانهای طبیعی، با استفاده از مصالحو روشهای سنتی مجدداً ترویج یافته و انسان را بهسوی حفظ هرچه بیشتر زیست محیط خود تشویق کرده است. البته گریز ازتمامی امکانات ساخت امروزی گاه کمی مشکل و حتی نامعقول است، به همین دلیل طرفداران این نوع بناها در کنار این نوعروش ساخت این واقعیت که همان استفاده از مصالح و روشهای امروزی است را کنار نگذاشته و برای محافظت هر چه بیشتراز طبیعت، اقدام به استفاده از انواع مصالحی که امکان بازیافت برای آنها وجود دارد می کنند. انجام این امر در کنار بهره یاقتصادی باعث کمتر شدن مقادیر دورریز مصالح اعم از مصالح طبیعی، تجدید پذیر، تجدید ناپذیر، مصالح انسانساخت و گاهاًمسموم و مخرب طبیعت و همچنین استفاده کمتر از زمین جهت دفن این مصالح مضر برای طبیعت و … می شود . در همینراستا، پژوهش حاضر بر آن است تا با روشهای کاربردی، توصیفی و همچنین تحلیل برخی نمونه ها، به یافت، شناخت و بررسیراهکارهای تأثیرگذار، جهت ساخت بناهایی بپردازد که تا حد امکان، در راستای محافظت از زیست محیط انسان قدم برمی دارند.