سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین کنفرانس سراسری آبخیزداری و مدیریت منابع آب و خاک کشور

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

مهری صفاری – دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان
بهرام بختیاری – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان
علی قدمی – کارشناس دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

پایداری به ظرفیت حفظ باروری همراه با استمرار بقای منابع پایه اطلاق می گیرد. در این راستا تاکید بیشتر بر کاهش استفاده از نهاده ها و عوامل مصنوعی و شیمیایی بوده و استفاده از عوامل طبیعی در افزایش بهره وری می باشد. ضمناً تلفیق ) Integrated management ( یا مدیریت تلفیقی صحیح در پایداری به انواع روش های تولیدی اتلاق می شود که بر یکدیگر تاثیر گذار بوده و سیستمی را ایجاد کنند که لزوم استفاده از نهاده های طبیعی را بهحداکثر برساند. در شرایط کنونی جهان به نظر می رسد که مهمترین چالش بشر، چالش تغییر اقلیم، خشکی و روند رویه رشد جمعیت است. در چنین شرایطی کشاورزان خصوصاً آنها که در اطراف آبخیزها امرار و معاش می کنند بایداستراتژیهای مدیریتی متفاوتی را در جهت غلبه و کاهش اثرات خشکی ناشی از خاک، هوا، محدودیت آبیاری و کاهش آبخیزها انتخاب کنند. این استراتژیها را می توان در موارد زیر خلاصه کرد: ۱ افزایش رطوبت ذخیره شده در خاک آبخیزها ۲ افزایش قابلیت استحصال آب و خاک ۳ کاهش تلفات آب از – – – طریق کاهش تبخیر ازخاک در آبخیزها و مزارع ۴ بهینه کردن الگوی مصرف آب در آبخیزها و مزارع ۵ استفاده از ارقام متحمل به خشکی با قابلیت بهبود و تنش خشکی ۶ استفاده از آب در آبخیزها و مزارع در زمان های حساس -رشد… برای رسیدن به این اهداف باید در زمینه زمان، شدت و احتمال وقوع خشکی و تناوب یا دائمی بودن آن، و دفعات آبیاری، نوع و میزان مصرف کود ازته و … تصمیم گیری مناسب انجام شود. ایجاد مدلهای شبیه سازی شده دراین مورد می تواند موثر باشد.