سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی اصلاح الگوی تولید و مصرف

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مهری صفاری – عضو هئیتعلمی گروه زراعتو اصلاح نبات دانشکده کشاورزی- دانشگاه شهید باه

چکیده:

زمین و آب بعنوان نهاده های اصلی بخشکشاورزی می باشند. نحوه استفاده از زمین های آبی و دیم کشور؛ یکی از مسائل این بخشبوده وهست؛ زیرا کل زمین های قابل کشت کشور؛ حدود ۳۷ میلیون هکتار است؛ مشروط بر اینکه آب در دسترس برای آبیاری موجود باشد. در طی دهه های اخیر، با رشد جمعیت میزان تقاضا برای استفاده از منابع آب کشور، رشد فزاینده ای داشته است؛ اگر کل منابع آب بالقوه، یعنی ۱۳۰ میلیارد متر مکعب، ملاکمحاسبه قرار گیرد؛ آب قابل دسترسی سرانه از میزان ۶۸۵۸ متر مکعب در سال ۱۳۳۵ به میزان ۲۰۰۰ متر مکعب در سال ۱۳۸۰ رسیده است. نیاز آبی کشور در سال ۱۳۹۰ به ۱۲۶ و در سال ۱۴۰۰ به ۱۵۰ میلیارد متر مکعب خواهد رسید که رقم اخیر حدود %۱۵ بیشتر از پتانسیل بالقوه منابع آب تجدید شونده کشور است. از آنجا که ۹۲ % منابع آبی توسط بخشکشاوری مصرف می شود، مهمترین چالش بخشکشاوری ایران، محدودیت منابع آب می باشد. میزان وابستگی تولید گندم، برنج، دانه های روغنی، حبوبات، سیب زمینی، قند وشکر و علوفه؛ به آب به ترتیب ۶۰% ، ۱۰۰% ، ۳۶/۵% و ۴۵/۵% و ۹۹% و ۱۰۰% و ۷۵% می باشد. پژوهشها نشان میدهند که ۱۰ تا ۵۰ % آب مصرفی در کشاورزی، ۴۰ تا ۹۰ % آب مصرفی در صنعت و حدود ۳۰ % آب مصرفی شهرها را می توان بدون آنکه به اصل هدف، خدشه ای وارد شود،کاهشداد. در این مقاله سیاست ها و راهبردهای استفاده کارا از منابع آب، همراه با پیشبینی فن آوری های مورد نیاز جهت مقابله با کمبود آب و سازماندهی مدیریت تقاضا و مصرف و تنظیم و اصلاح الگوی مصرف آب به صورت پایدار در کشاورزی مورد بررسی قرار خواهد گرفت