سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی سازه، زلزله و ژئوتکنیک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

عسکر جانعلی زاده چوب بستی – استادیار دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، دانشکده عمران
الهه نعمت زاده قرا – دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوتکنیک، دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
بهنود وجدانی کناری – کارشناس ارشد ژئوتکنیک، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک

چکیده:

روانگرایی یکی از مهمترین پدیده های ناشی ازوقوع زلزله در مناطق ساحلی می باشد. این پدیده در زمین های حاصل از نهشته های آبرفتی و خاک های ماسه ای سست و اشباع به علت از دست رفتن مقاومت برشی خاک ناشی از حرکات زلزله به وقوع میانجامد و باعث خرابی ها و خسارات زیادی می شود. سابقه مطالعات روانگرایی بطور جدی به بعد از زلزلههای نیگاتا و آلاسکا در سال ۱۹۶۴ باز می گردد.پس از مطالعات بسیار در زمینه پتانسیل روانگرایی در یک عمق مشخص، ایواساکی و همکاران( ۱۹۸۲ ) اولین ارزشیابی شدت بروزرا ارائه دادند که شدت بروز روانگرایی بر اساس شدت وزنی پتانسیل روانگرایی در اعماق صفر تا بیست متر محاسبه می شود. یکی دیگر از این روشها توسط حائری و یثربی۱۳۷۶ ) ارائه شد که به بررسی بروز روانگرایی در سطح می پردازد. در این مقاله ابتدا جدیدترین اصلاحات روش ارزیابی پتانسیل روانگرایی ذکر می گردد، پس از بررسی روشهای ایواساکی وهمکاران ( ۱۹۸۲ )وحائری و یثربی( ۱۳۷۶ )، به مقایسه آنها با استفاده از نتایج آزمایشSPT پرداخته شده و نقاط ضعف آنها را ذکر می شود و در نهایت پیشنهاداتی برای استفاده بهتر از روش های مذکور ارائه می گردد