سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

احمد زمانی – عضو هییت علمی دانشگاه شیراز
مرضیه شفیعی سروستانی – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی گرایش زیست محیطی دانشگاه شیراز

چکیده:

برای بررسی میرایی شدت زلزله دراستان فارس، از زلزله هایی بزرگی که از سال ۱۹۶۰ تا سال ۲۰۱۱ رخ داده مورد استفاده قرارگرفت. در صورت عدم ثبت داده های حرکت زمین توسط دستگاه، میزان لرزش زمین توسط مقیاس شدت تعیین میگردد. در دهه های گذشته روابط میرایی تجربی زیادی مورد استفاده قرار میگرفت، که تعدادی از این روابط میرایی شدت با فاصله به خوبی توسعه یافتند.به هر حال توافق کمی میان هر کدام از این روابط وجود دارد. در اکثر مقاله ها از رابطه زیر برای منحنیهای میرایی استفاده کرده اند . که I0 بیشینه شدت در مرکز زلزله، I شدت مشاهده شده در هر نقطه از سطح زمین، R فاصله از رومرکز زلزله تا منطقه مورد نظر و D عمق زلزله می باشد. مقادیر a,b,c برای هر منطقه متفاوت است و از طریق روش آماری رگرسیون کمترین مربعات بدست میآید. I(R) = Io + a + bR + clog (R+D) با استفاده از فرمول بالا، روابط میرایی در سه جهت موازی،عمود و میانگین خطوط هم شدت برای زلزله های استان فارس به دست آمده است. هدف از بررسیهای لرزهخیزی ارائه تصویری هر چه روشنتر از خصوصیات لرزشی و پتانسیل زلزلهزایی منطقه مورد نظر در جهت صرف مناسب هزینههای اجرایی طرحهای عمرانی و صنعتی می باشد. برآورد خطر زلزله) در نقاط زلزلهخیز خصوصاً برای تاسیسات مهم، دارای اهمیت زیادی است. زیرا طرحهای نامناسب و غیرواقع بینانه می تواند موجب خسارات و ضایعات فراوان جانی و مالی بشود و از طرف دیگر طراحیهای بسیار محتاطانه با ضرایب بیش از حد لزوم نیز موجب تحمل هزینههای غیرضروری و اتلاف مصالح و کار خواهد بود.