سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین همایش علمی سراسری دانشجویی جغرافیا

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

رضا حنیفی – دانشجویی رشته حقوق دانشگاه علوم قضایی
زهرا امینی – دانشجویی رشته حقوق دانشگاه علوم قضایی
زهرا بیرامی – دانشجوی مدیریت اجرایی

چکیده:

شورای اسلامی شهر و شهرداری هر دو از سازمانهای محلی دارای شخصیت حقوقی مستقل به شمار می آیند که نقش مهمی در ایجاد ظرفیت های توسعه در جامعه دارند.تا قبل از تشکیل شورای اسلامی شهر ،شهرداری دارای استقلال عمل و آزادی بیشتریدر اداره امور شهر بود و در واقع شهردار کارمند وزارت کشور و از سوی آن وزارتخانه منصوب می شد. نظارت وزارت کشور برشهرداری،یک نظارت بروکراتیک بود و در دراز مدت این نظارت کارآمدی خود را از دست داد.اما نظارت شورای اسلامی شهر بر شهرداری، نظارت دموکراتیک و مردمی است. سپردن امر نظارت بر شوراهای اسلامی شهر خواستی بود که پس از گذشت ۰۲ سال از انقلاب اسلامی در بهمن ۷۷۱۱ تحقق یافت. ولی نوپایی این تجربه در کشور)نقش نظارتی شورای اسلامی شهر در امور اجراییشهرداری(،و مبهم و کلی بودن قوانین مربوط به آن ومحدود بودن بحث و گفتگو درباره نحوه نگرش به ماهیت و عملکرد شورا در حوزه عمومی و نیز عدم آموزش شوراها و آمادگی نداشتن ساختار شهرداری ها برای پذیرش شوراها در کنار خود،موجب بروز اختلافاتی بین شورای اسلامی شهر و شهرداری شده است. گاه شورا در تصمیم گیریها چنان وارد جزئیات می شود)عزل ونصب مدیران اجرایی شهرداری ،کارمندان و نیروهای خدماتی( که شهرداری در اجرای آن تصمیمات با مشکل مواجه می گردد و همچنین زیر بار نرفتن شهرداریها در اجرای بعضی از مصوبات شوراها، منجر به بروز تنش در روابط این دو می شود که به نظر می رسد به دلیل عدم تعریف دقیق حدود روابط این دو می باشد،که در نهایت عدم کارایی هر دو نهاد را در پی خواهد داشت هدف ازاین تحقیق، تبیین روابط حقوقی بین شورای اسلامی شهر و شهرداری، به منظور شناسایی مسائل تنش زا بین این دو می باشد.باید مشخص شود،آیا این رابطه ، یک طرفه وطولی است و شورای اسلامی شهر مانند یک قوه مقننه عمل کرده و برای شهرداری قانون وضع کند و شهرداری مکلف به اجرای آن قوانین و مصوبات می باشد وشورای شهر به کار اجرا نظارت می کند،و یا اینکه این رابطه دوطرفه و عرضی است و شورای شهر و شهرداری به عنوان دو نهاد مستقل در امور شهری با هم همکاری می کنند