سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

نصرت ا… حسنی – استادیار و رئیس مرکز تحقیقات منابع طبیعی و امور دام استان سمنان

چکیده:

بر اساس آمارهای موجود در ایران، حدود ۵۵ درصد اراضی را مراتع تشکیل داده و یکی از غنی ترین فلورهای دنیا میباشد. در استان سمنان نیز در ۷/۳ میلیون هکتار مرتع استعدادهای بالقوه و تنوع اقلیمی و آب و هوایی شرایطی را بوجود آورده که تا کنون حدود۱۳۰ گونه گیاه دارویی با خواهش های اکولوژیک بسیار متنوع و مختلف مورد شناسایی قرار گرفته است که در مناطق مختلف اجتماعات مختلفی را تشکیل داده است لذا بررسی درجه اشتراک یا اجتماع بین گونه ای که از فنون با ارزش برای مطالعه روابط بین گونه ای و ساختار جامعه گیاهان دارویی است یکی از ضروریات اجتناب ناپذیر است. منطقه مورد مطالعه از مراتع ییلاقی بوده وبا شرایط خاص توپوگرافی دارای چهار تیپ گیاهی می باشد که در تمام تیپ ها گونه غالب مربوط به Artemisia aucheri است . گونه هایی که در منطقه دارای ارزش دارویی هستند حدود ۳۵% کل گونه ها را شامل می شود. آنالیز تجزیه واریانس درصد پوشش گیاهی و تراکم و غنای گونه ای معنی دار بودن این پارامتر را در جهات مختلف جغرافیایی منطقه نشان نداد. بیشترین درصد اهمیت گونه ای متعلق به گونه Rhamnus pallasii با ۴/۳۳ درصد و کمترین اهمیت مربوط به گونه Mentha longifolia با ۱۴/۱۰ درصد است. ضریب همبستگی درصد پوشش گیاهی نسبت به دو پارامترتراکم و غنای گونه ای بیشتر است .از مجموع ۳۹۲ اجتماع گونه ای ممکن تعداد ۷۳ اجتماع گونه ای دارای تفاوت معنی دار نبوده ولی بقیه اجتماعات گونه ای بطور تصادفی ایجاد نشده و عوامل مختلفی در ایجاد آنها نقش دارند. محاسبه امید ریاضی فراوانی اجتماعات گونه هایی که معنی دار شده نشان داد که ۱۷ اجتماع دارای درجه همراهی و اشتراک منفی هستند و این بیانگر آن است که به احتمال ۹۵%دو گونه موجود در هر اجتماع تحت مطالعه با هم وقوع می یابند.