سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی دوچرخه شهری

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

راضیه قشقایی نژاد – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
هادی باشفاعت – کارشناس ارشد تربیت بدنی، معلم تربیت بدنی اداره آموزش و پرورش استان فار

چکیده:

گسترش دوچرخه سواری به عنوان بک موقعیت سفر، بخشی از حمل و نقل است تا در جایگزینی ماشین شخصی و تشویق به استفاده از آن نقش آفرین باشد. اگر چه ترافیک دوچرخه تنها درصد ناچیز نیز باید در برنامه ریزی های حمل و نقل ایران در نظر گرفته شود. به همین منظور بسیاری از شهرها برنامه ریزی گسترده ای را برای تأمین تسهیلاتی از قبیل اختصاص راه های مخصوص دوچرخه سواری به صورت خطوط ویژه عبور و مروز دوچرخه در خیابانها به اجرا در آورده اند. در این رابطه افزایش استفاده از دوچرخه در حمل و نقل شهری، به واسطه ایجاد مسیرهای مناسب دوچرخه سواری، در کاهش حجم ترافیک شهری مؤثر خواهد بود. شهر شیراز با حجم بالا و تراکم زیاد جمعیت به عنوان یکی از کلان شهرای ایارن محسوب می شود که درصدد است تا با راه اندازی مترو(در آینده نزدیک) و دوچرخه سواری، ترافیک شهری و مشکلات ناشی از آن را کاهش دهد. هدف از ارئه این پژوهش، بررسی رابطه ایجاد مسیرهای ویژه دوچرخه سواری و کاهش حجم ترافیک شهری در بافت تاریخی شهر شیراز می باشد. این پژوهش بر این فرضیه استوار است که بین میزان استفاده از دوچرخه(به واسطه ایجاد مسیرهای مناسب دوچرخه سواری) و کاهش حجم ترافیک رابطه وجود دارد. برای بررسی این فرضیه از تحلیلهای آماری و تحلیل های شبکه ای بواسطه نقشه های GIS استفاده شده است. رویکرد کلی حاکم بر روش تحقیق در این مقاله، ترکیبی از روشهای تحلیل فضایی و تحلیل رابطه ای است و روش جمع آوری دادها به صورت اسنادی است. نتیجه حاصل از این پژوهش نشان می دهد که تنها افزایش دوچرخه سواری در کاهش حجم ترافیک موثر نیست بلکه عوامل دیگری همچون مسیرهای ویژه دوچرخه سواری نقش مهمی در این کاهش ترافیک خواهند داشت.