سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش بین المللی اقتصاد سنجی، روشها و کاربردها

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

ملیحه اصغرزاده زعفرانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی دانشگاه تهران
المیرا اصل روستا – دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد انرژی دانشگاه تربیت مدرس
امین محمدیان حاجی کرد –

چکیده:

انرژی یکی از عوامل اساسی تولید در میان تمامی بخش های اقتصادی است که دارای اثرات قابل توجهی در اقتصاد می باشد. در سالهای اخیر با پیشرفت تکنیکهای اقتصادی سنجی و معرفی تستهای مختلف، تمرکز اصلی بر تعیین جهت تأثیر این دو متغیر می باشد. (کاشف عمران، ۲۰۱۰) در این تحقیق رابطه بین مصرف انرژی و رشد اقتصادی در کشور ایران طی دوره زمانی ۱۳۵۳-۱۳۸۷ با استفاده از آزمون خودبازگشت برداری و رابطه همگرایی بلند مدت بین دو متغیر و شدت نسبی علیت بر اساس روش اجزیه واریانس مورد مطالعه قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که در کشوری مثل ایران که منابع گسترده انرژی داشته و سرمایه بعنوان عامل کمیاب می باشد اقدام به افزایش شدید قیمت انرژی با نظریه مزیت نسبی سازگار نیست و با افزایش بی رویه قیمت انرژی عملاً برای اقتصاد در استفاده از مزیت انرژی در کشور محدودیت ایجاد می شود.