سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش ملی بحرانهای زیست محیطی ایران و راهکارهای بهبود آنها

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

مصطفی رضایی راد – کارشناس ارشد مدیریت بازرگانی دانشگاه فردوسی مشهد
نسیم رونیاسی – دانشجوی کارشناسی ارشد ارزیابی محیط زیست علوم و تحقیقات خوزستان

چکیده:

مسئولیت پذیری کارکنان اساساَ مسئلهای مهم برای هر چه بالندهتر ساختن بهبود محیط زیست میباشد.از مهمترین وظایف راهبردی سازمانها آموزش کارکنان میباشد. از طرفی با کمک مدیریت دانش میتوان تسهیم مهارتها و آگاهیها را بهبود بخشید. در مطالعهی حاضر با ارائهی مدلی تلفیقی، تاثیرات برنامههای آموزشی بر رویکرد حفظ محیط زیست مسئولیت پذیری اجتماعی بررسی شده است. از استراتژی تحقیق پیمایشی– تحلیلی برای اجرای تحقیق و از روش سرشماری برای نمونه گیری استفاده شده است. مدیران ارشد شرکتهای صنایع غذایی شهرک صنعتی توس مشهد به عنوان جامعهی آماری در نظر گرفته شدهاند. رویکرد حداقل مربعات جزیی توسط نرم افزار اسمارت پیالاس و رویه هالاند برای برازش مدل مفهومی و فرضیات استفاده شده است. نتایج بیان میدارند مدل تحقیق، مدلی قوی برای پیشبینی رویکرد حفظ محیط زیست مسئولیت پذیری بوده و اینکه برنامههای آموزش منابع انسانی و مدیریت دانش تاثیر تعیین کنندهای بر مسئولیت پذیری اجتماعی دارند. در نهایت چهار اقدام آموزشی راهبردی برای بهبود بحرانهای زیست محیطی در جهت تدوین استراتژی جامع، آموزش مسئولیت محیط زیست در پستهای سازمانی، آموزش آشنایی با قوانین محیط زیست و اجرای برنامههای آموزشی جهت ایجاد فرهنگ سازمانی مبتنی بر محیط زیست پیشنهاد میشود.